Τα κεριά της Αλεξάνδρειας

Χθες το θυμήθηκα κείνο το ποίημα
Της Αλεξάνδρειας με τα κεριά
πάντα μου θύμιζε κάτι με θλίψη
όταν το διάβασα μικρός παλιά
Πώς να ναι άραγε και τα δικά μου
Έριξα πίσω μου κρυφή ματιά

Εμπρός σου γύρισε μου είπαν όλα
άμα σταθείς σβήνουμε εμείς,
Χωρίς σκοπό ποτέ δεν καίμε
Πίσω σου όλα είναι σβηστά
ντυμένα όλα με αναμνήσεις,
μικρά μνημεία χαρές και θλίψεις.

Άλλα θαμπίζουν, άλλα καπνίζουν,
Άλλα μαυρίζουν. κι άλλα λυγούν.
Φωτίζουν λίγο, και ύστερα γέρνουν
Σβήνουνε ήσυχα και όλα σιωπούν.
ωραία κεράκια, μισοσβησμένα,
βήματα σύμβολα, μες στους καπνούς

Μην τα κοιτάζεις θαμπίζουν όλα,
δάκρυα φέρνουν τα πίσω κεριά.
εμπρός σου κοίταξε τα αναμμένα
κεράκια τ’ άσβηστα, λίγα ή πολλά
κρατούν ελπίδες και υποσχέσεις.
Τούτα τα άσβηστα στερνά κεριά.