Άδακρυς ο Δίας αναχώρησε

Καιρό τώρα ο Όλυμπος βρίσκεται σε μια βουβή ανησυχία. Δεν είναι ο γνωστός γαλήνιος, ήρεμος και σχεδόν ασφαλής Όλυμπος.

Κάτι φαίνεται έχει τρομάξει την αιώνια αταραξία του. Έτσι, ίσως, εξηγούνται οι πρωτόγνωρες για θεούς προετοιμασίες μιας εκδήλωσης που αφορά τον πολιτισμό του Ολύμπου.

Αποφάσισαν, με υπόδειξη του Δία, να οργανώσουν ένα διαγωνισμό με τίτλο «το κάλος του Ολύμπου», έτσι τον ονόμασαν.

Μεγάλη εκδήλωση!.

Στην επιβλητική σάλα των θεϊκών εκδηλώσεων, τρία διάσημα γλυπτά εκτίθενται και περιμένουν τον κριτή τους. Το ένα είναι έργο του ίδιου του Δια ,το άλλο της Αθηνάς και το τρίτο στον Προμηθέα,

-Είναι όλα έτοιμα, Ερμή;

-Όλα, Δία μου!

-Ο μπουφές, η μουσική ,το πανώ;

-Όλα, Δία μου, η μόνη μου έννοια είναι τί να γράψω στο πανώ; Πολιτιστικές ή πολιτισμικές εκδηλώσεις ή είναι το ίδιο;

-Όχι δεν είναι το ίδιο! Στις πολιτισμικές εκδηλώσεις θαυμάζουμε τον πολιτισμό, στις πολιτιστικές εκδηλώσεις διορθώνουμε τον πολιτισμό!

-Άρα, γράφω πολιτισμικές εκδηλώσεις, γιατί ο πολιτισμός μας δεν θέλει διόρθωμα;

-Ό,τι δεν διορθώνεται παλιώνει, Ερμή, «εν πάσει περιπτώσει», το σωστό για την περίσταση είναι πολιτισμικές εκδηλώσεις.

-Τι θα έπρεπε να διορθώσουμε στον πολιτισμό μας , Δία μου;

-Δεν ξέρω Ερμή, απλές σκέψεις κάνω. Εμείς ζούμε ψηλά στον Όλυμπο και οι άνθρωποι δυσκολεύονται να έρθουν κοντά μας. Ένας άλλος θεός ,μου λένε, που διάλεξε ένα ταπεινό βουνό, ένα λόφο, το Γολγοθά, μαζεύει λαοθάλασσες.

-Ένας μικρός μόνο λόφος, Δια μου, μπορεί να συναγωνιστεί έναν Όλυμπο……

-Δεν είναι μόνο ο λόφος,, τον διέκοψε, είναι και άλλα πολλά!

-Και ο Όλυμπος τί κάνει; ρώτησε ανήσυχος ο Ερμής;

-Εγώ, Ερμή, διακριτικά χρόνια τώρα κάνω «ανοίγματα» στην κοινωνία, πάρα πολύ πριν από τότε που έλεγαν, αν θυμάσαι, ότι κάτι μάγοι ψάχνουν για άλλο θεό!

-Σαν ποια ανοίγματα, Δια μου, έκανες;

-Φώτισα τους Έλληνες να ιδρύσουν φιλοσοφικές σχολές, να οργανώνουν πανελλήνιους αθλητικούς αγώνες στην Ολυμπία να κάνουν, θέατρα για να διδάσκονται , Ερμή, λίγο είναι αυτό;

Σωστά λες, Δία μου!.

-Μόνο αυτό Ερμή! Ταύρος έγινα για να με ερωτευθεί η Ευρώπη και να την κάνω να αγαπήσει τους Έλληνες.

-Κόλλησε όμως μαζί σου και ούτε που νοιάστηκε για τούς έλληνες!

Ο Διας έκανε πως δεν άκουσε και συνέχισε.

-Πολίτευμα δημοκρατικό τους φώτισα να κάνουν και Δήμους με συνελεύσεις για να κυβερνούνται.

-Αλήθεια είναι αυτό είπε ο Ερμής!

-Και το σημαντικότερο Ερμή τους φώτισα να κάνουν βωμό στον άγνωστο θεό!

-Αλήθεια γιατί το έκανες αυτό Δία μου, δεν το καταλαβαίνω;

-Είναι απλό Ερμή, δεν θέλω να ξεγελιούνται οι έλληνες και να νομίζουν ότι υπάρχει θεός άλλος κανένας αληθινότερος από τον άγνωστο θεό.

-Μα τι λες Δια μου, άθεος είσαι;

-Ερμή, θεός θα ήμουν αν έδιωχνα τη φτώχια τη δυστυχία την αδικία και το χειρότερο τη δουλεία.

-Μα μπορεί να το κάνει αυτό ο άγνωστος θεός;

-Όχι, και γι αυτό φώτισα τους έλληνες να τελειοποιήσουν τη γραφή, να φτιάξουν βιβλιοθήκες ,μουσεία και να κάνουν εφευρέσεις. μήπως και κατορθώσουν και κάνουν μόνοι τους αυτό που δεν μπορούμε εμείς οι θεοί!

-Το πιστεύεις  αυτό;

-Το ελπίζω, Ερμή!  το ελπίζω!

-Τους αγαπάς βλέπω τους Έλληνες, Δια, μου, γι αυτό μας λατρεύουν και δεν θα μας εγκαταλείψουν ποτέ.

-Αυτό με τρομάζει Ερμή ένας σοφό κάποτε θα πει «Ένας πολιτισμός καταστρέφεται όταν οι θεοί του καταστρέφονται»  Emile M. Cioran. 

-Αυτό αποκλείεται, Δία μου, δες τι δώρα μας προσφέρουν στους βωμούς!

-Από φόβο τα προσφέρουν, Ερμή, άλλωστε εμείς μόνο με νέκταρ και αμβροσία ζούμε και το ξέρουν.

-Αισθάνομαι σαν  να ανησυχείς ,Δία μου. Είναι δυνατόν οι Έλληνες, που πίνουν νερό στο όνομά σου, οι έλληνές σου, που κάνουν προς τιμή  σου Ολυμπιακούς Αγώνες και γράφουν ύμνους για σένα, να μας εγκαταλείψουν;

-Οι Έλληνες, Ερμή, ποτέ! Αλλά όταν γίνουν ρωμιοί…!

-Τι είναι πάλι τούτο, Δια μου

-Τίποτα, Ερμή, κοίταζα κατά το μέλλον και ξεχάστηκα.

-Τί λες, Δία, με τρομάζεις, λες ρωμιούς τους Έλληνες σου; Εσύ!

-Ερμή, εσείς οι μικροί θεοί, δεν ξέρετε, όπως εγώ, τί θα συμβεί!

-Μα Δία μου…….

-Έρχεται η Παγκοσμιοποίηση της Ρώμης, Ερμή. Φοβάμαι θα μας παρασύρει σαν  τσουνάμι!

-Και εμείς οι θεοί, δεν μπορούμε να βοηθήσουμε!

-Και τί να κάνουμε Ερμή, από τους ανθρώπους εξαρτόμαστε όλοι οι γνωστοί θεοί!

-Μα οι έλληνες…..

-Θα είναι σταγόνα στον ωκεανό!

-Και το πνεύμα των Ελλήνων;

-Πρώτο θα καεί!

-Μα τι λες, Δια μου, αυτό θα κάνει η παγκοσμιοποίηση;

-Ένα θα σου πω μόνο!!

-Σε ακούω, Δία μου, πολύ ανήσυχο, αλλά προσεκτικά.

-Τώρα που μεσουρανώ εγώ έχουν τόση ελευθερία οι Έλληνες που ο Λουκιανός ,δυνατή πένα δεν λέω, γράφει ένα σωρό σατιρικούς διαλόγους για μένα, για σένα και γι όλους τους θεούς του Ολύμπου.

-Και αύριο τι θα γίνεται;

-Αύριο, όταν θα έρθει η παγκοσμιοποίηση, όποιος γράψει σάτιρα για θεό θα αφορίζεται, θα καίγεται, θα τρομοκρατείται!

-Τί σημαίνει παγκοσμιοποίηση, Δια μου

-Ερμή θέλεις να σου πω τί πρέπει να σημαίνει ή τί θα σημαίνει;

-Και τα δύο να μου τα εξηγήσεις, Δία μου!

Τέτοιες ώρες βιασύνης με ρωτάς, βρε Ερμή, πράγματα που θέλουν ώρες για να τα περιγράψεις. Μην νομίζεις όμως ότι βρίσκω πρόφαση για να αποφύγω την απάντηση. Θα σου εξηγήσω, κάπως, βιαστικά.

Ακούω, είπε ο Ερμής.

-Το «τι πρέπει να σημαίνει παγκοσμιοποίηση» ,το σωστό δηλαδή, είναι ότι πρέπει να βοηθήσουμε τους άλλους να γίνουν καλλίτεροι, να προωθούν δηλαδή οι αναπτυγμένες χώρες την τεχνολογία τους, το πνεύμα τους, τα αγαθά τους, τις ιδέες τους στις υποανάπτυκτες χώρες ώστε  να μπορέσουν οι  άνθρωποι που ζουν εκεί, να αναπτυχτούν και αυτοί, μένοντας στον τόπο τους. Να τους μάθουν να αναπτύσσουν τον πλούτο και τη γνώση στον τόπο τους.

-Και τώρα να σου εξηγήσω και το «τί θα σημαίνει στην πράξη η παγκοσμιοποίηση»

-Το «τί θα σημαίνει στην πράξη » ,το λάθος δηλαδή, είναι να ενθαρρύνουν τους φτωχούς λαούς να γίνουν μετανάστες. να παρασύρουν τους ανθρώπους, από τις υποανάπτυκτες χώρες παγκοσμίως, να φτάσουν στις αναπτυγμένες χώρες που έχουν καλή τεχνολογία και πολλά αγαθά για να δουλέψουν, ελπίζοντας ότι έτσι θα τους μάθουν να αναπτύσσουν μόνοι τους τον πλούτο και τη γνώση σαν θα επιστρέψουν στην Πατρίδα τους . Αλλά αυτό είναι χίμαιρα, Ερμή!! Θα προκληθεί παγκόσμιο πολιτισμικό σοκ σε όλους!!!

 

Ο Δίας κατάλαβε ότι είπε πολλά. Δεν ήθελε να σπείρει φόβο και έτσι σταμάτησε να μιλά. Έμεινε λίγο σιωπηλός και γυρνώντας στον Ερμή του είπε:

 

-Άκου, Ερμή, το λέω σε σένα εμπιστευτικά. Φέτος κρίνονται τα πάντα για μας!

-Τί συμβαίνει, Δία μου;

-Τίποτα προς το παρόν.

-Τί προς το παρόν!

-Πάμε τώρα δεν είναι ώρα για τέτοιες κουβέντες! ¨Ήρθαν οι ξένοι!

-Ναι πάμε είπε ο Ερμής, η ώρα της γιορτής ήδη είχε πλησιάσει!

 

Ο κήρυκας με επίσημη στολή από τα ψηλά σκαλοπάτια του Ολύμπου ανήγγειλε το άνοιγμα της αίθουσας που εκτίθενται τα έργα τέχνης.

Οι καλεσμένοι αρχίζουν να μπαίνουν στα ουράνια μέγαρα.

Είναι πολλοί και έχουν καταφτάσει από παντού.

Έδωσε ο Όλυμπος  μεγάλη δημοσιότητα και επισημότητα στην εκδήλωση.

Κάνουν οι θεοί επίδειξη χλιδής, επίδειξη ομορφιάς, επίδειξη δύναμης, επίδειξη όλων όσων νομίζουν ότι θαυμάζουν ή φοβούνται οι άνθρωποι.

Τα παλάτια των θεών ολόφωτα!

Όλοι λάμπουν! Οικοδεσπότες και εκλεκτοί επισκέπτες.

Θεές, θεοί, νύμφες με τουαλέτες, ημίθεοι, ήρωες, και ιερείς κρατώντας περγαμηνές με ύμνους!

Ανάμεσά τους και η Αφροδίτη με το βαθύ ντεκολτέ!

Θροΐστηκε η αίθουσα ,σαν μπήκε μέσα, η Αφροδίτη και ο  Θάμυρις, ο λυράρης,  σιγοτραγούδησε:

Τί λυγερή σαν περπατάς!

Τί λυγερή σαν μπαίνεις!

Τί λυγερή σαν προσπερνάς!

Τί λυγερή σαν βγαίνεις!

 

Και το ρεφρέν είχε ένα νόημα όλο μυστήριο!

Το παίνεμα μου λυγερή

κανείς μην το ξεχάσει

παίρνει από σένα ομορφιά

και θέλει να σου μοιάσει.

 

Σαν φυλαχτό θα το κρατούν

Τους δίσεκτους τους χρόνους

Εκείνοι που δεν λησμονούν

για να ξεχνούν τους πόνους

 

Η Αφροδίτη μειδίασε και χαμήλωσε τα μάτια. Έδειχνε ταπεινή υπερηφάνεια μέσα στη σιγουριά της ομορφιάς της. Τούτα όλα την έκαναν ωραιότερη!

Ο Αίολος δεν κρατήθηκε, ήθελε να δώσει ένα τόνο παραπάνω. Άφησε  λίγο το Ζέφυρο να παιχνιδίσει στα πόδια της Αφροδίτης σηκώνοντας ελαφρά το άσπρο μέσο-φούστανό της, το βελεσάκι της όπως το λένε.

Άφησε μια μικρή ριπή ανέμου και όλοι έβγαλαν έναν άναρθρο ήχο θαυμασμού, σαν είδαν το πόδι της γυμνό λίγο πάνω από τα γόνατά της. Ένα μονόηχο θαυμαστικό σαν το «λα ματζόρε» και αντήχησε σε όλο τον Όλυμπο.

Επικράτησε μια χαώδης απειθαρχία στην αίθουσα. Ναι ,αγαπητέ αναγνώστη, μια χαώδης απειθαρχία, αλλά Ιερή. Μη ξεχνάς αναγνώστη, δεν ήταν μια απλή «θεά» ομορφιάς η Αφροδίτη, αλλά μια σεβάσμια Θεά, που ενθάρρυνε τους ανθρώπους να είναι απροσποίητα ηθικοί. Μην το ξεχνάς.

Ο Δίας μειδίασε, αλλά έκανε νεύμα στον Αίολο να αφήσει τα παιχνιδίσματα με τον τρελό αέρα του.

 

Να και ο Απόλλωνας με τις μούσες! Θάμπωσαν όλα από φως και ζωντάνια σαν μπήκε στην αίθουσα. Μια γοητεία όλος ο Όλυμπος! Μια γοητεία, αλλά….. όλο αβεβαιότητα!

Τα μηνύματα που έρχονται από παντού είναι ανησυχητικά και ο Δίας κάνει επίδειξη πολιτισμού για να δείξει σε όσους τον αμφισβητούν ότι δεν βρίσκεται σε παρακμή.

Εδώ και πενήντα χρόνια, ήδη, από το  313μ.χ υπάρχει διάταγμα αυτοκρατορικό του Ρωμαίου αυτοκράτορα Κωνσταντίνου  που επιτρέπει, δημοσίως να αμφισβητούν τον Δία. Τώρα βρισκόμαστε στο 362 μ.Χ. και ένας νέος αυτοκράτορας ρωμαίος «ελληνόφωνος»,, ο Ιουλιανός, λέει ότι θα τα αλλάξει τα πράγματα! Ας περιμένουμε!

 

Σαν μπήκαν όλοι στην αίθουσα που παρουσιάζονται τα τρία αξιοθαύμαστα έργα τέχνης τοποθετημένα επάνω σε ξύλινα βάθρα ο κήρυκας είπε:

-Θαυμάστε θεοί  και άνθρωποι σε τούτη την έκθεση «το κάλος του Ολύμπου»  !Έτσι, τουλάχιστον, πιστεύουν οι θεοί!

Ήταν τρία έργα, ίσα στην λαμπρότητα, ίσα στο μέγεθος και ίσα σε ότι πρέπει να είναι ίσα, γιατί γνωρίζει ο ευγενής πολιτισμός, των Ελλήνων, ότι η καθολική ισότητα είναι άδικη. Χρειαζόμαστε μια πιο ορθόδοξη προσέγγιση της ισότητας, για να είναι δίκαιη!! Γιατί η ισότητα είναι άλλοτε ιερή , άλλοτε ανέφικτη και άλλοτε άδικη.

Είναι ιερή η ισότητα, αν απαιτήσουμε ισότητα των ανθρώπων, απέναντι στους νόμους.

Είναι ανέφικτη η ισότητα , αν απαιτήσουμε ισότητα των ανθρώπων, απέναντι στις δυνατότητες τους.

Είναι άδικη η ισότητα, αν απαιτήσουμε ισότητα των ανθρώπων, απέναντι στην διάθεση τους για δημιουργία.

-Εδώ σήμερα, είπε ο Δίας στο σύντομο  χαιρετισμό του, εορτάζει το ελληνικό πνεύμα. Χαρείτε αυτά τα τρία έργα είναι υποδείγματα ελληνικού πολιτισμού!

Όλοι ξέσπασαν σε χειροκροτήματα και θαύμαζαν τα έργα.

Στο πρώτο βάθρο είναι ένας ολόχρυσος ταύρος, που είναι έργο του Δία, και τον έφτιαξε «κατ’ εικόνα και ομοίωση» του ταύρου εκείνου που στη ράχη του η γηραιά τώρα Ευρώπη έκανε τότε, σαν νια, τους περιπάτους των ηδέων αναμνήσεων της στην Εσπερία. Από τότε που ήταν νια ακόμη, ατακτούσε η Ευρώπη!.

Στο δεύτερο βάθρο είναι ένα από ατόφιο ασήμι «δαιδαλώδες» κτήριο, έργο της Αθηνάς, όμοιο με το μελλοντικό Αρσάκειο. Έτσι φανταζόταν το σχολείο της η σεμνή και σοφή Αθηνά, για να ξεχνά μέσα εκεί και στα βιβλία της και τις προσευχές τα μη και μη των απαγορεύσεων  που της επέβαλαν στον Παρθενώνα της.

Στο τρίτο βάθρο είναι ένας άνθρωπος από χυτό χαλκό, έργο του δεξιοτέχνη Προμηθέα, ανώτερο από τον έφηβο των Αντικυθήρων. Αυτό, τουλάχιστον, διέδιδε τούτος ο ανιδιοτελής φιλάνθρωπος που πίστευε ότι οι άνθρωποι είναι ανώτεροι των θεών!.

Και μήπως έχει άδικο! Ο θεός έφτιαξε τον άνθρωπο μια φορά, ο άνθρωπος συνέχεια φτιάχνει χιλιάδες θεούς!!!

Κριτής των ωραίων τούτων έργων ορίστηκε ένας τεχνοκράτης του Ολύμπου. Είχε την φήμη αυστηρού δύσκολου και ιδιόρρυθμου, που δεν έβρισκε τίποτα χωρίς ψεγάδι.

Είναι ο Μώμος! Ένας από τους μικρούς θεούς του ψόγου, της επίκρισης, της κατηγόριας.

Σαν ήρθε η ώρα της κρίσης, ο Μώμος πλησίασε στα βάθρα και με ύφος βλοσυρό, όπως ορισμένων αξιολογητών, που πιστεύουν ότι, αν χαμογελάσουν, θα φανεί η άγνοια τους, που είναι ίδια και όμοια με εκείνων που χαμογελούν από άγνοια.

Οι πρώτοι ξέρουν την άγνοια τους, οι δεύτεροι την αγνοούν. Ωστόσο οι δεύτεροι, ενδεχομένως, να κρίνουν σωστά από επιείκεια, οι πρώτοι ποτέ! Τα κενά τους τα γεμίζουν με αυστηρότητα! Είναι μια εύκολη γνώση η αυστηρότητα!

Ο Μώμος με επισημότητα και χωρίς το βλέμμα του να περιφέρεται πήγε πρώτα στο έργο του Προμηθέα. Ήταν ένα ομοίωμα ανθρώπου, ένας ιδανικός έφηβος!

-Προμηθέα, του είπε, ο Μώμος το έργο σου έχει ελλείψεις!!

-Σαν ποιες; ρώτησε έκπληκτος ο προμηθέας.

-Θα διαβάσεις κάποτε προμηθέα ότι μερικοί παιδαγωγοί, που ισχυρίζονται ότι μετράν τα μυαλά των ανθρώπων με ακρίβεια, βρήκαν ότι ο Αϊνστάιν δεν τα είχε τετρακόσια!

Σοβαρά Μώμο;

Σοβαρά το λένε αλλά εγώ πιστεύω αυτοί μάλλον δεν ξέρουν πού πάνε τα τέσσερα!

Και τι σχέση έχει αυτό με το έφηβο που δημιούργησα με τέχνη;

-Έπρεπε να βάλεις το μυαλό του ανθρώπου, έξω από το κεφάλι, ώστε να φαίνονται οι στροφές που παίρνει, σαν λειτουργεί και να μετράμε σωστά την εξυπνάδα του!.

– Μα Μώμο μου, είπε δειλά ο Προμηθέας, και μέσα το κεφάλι να μένει κενό;

– Βεβαίως, του λέει ο Μώμος, τί θα άλλαζε!

-Γιατί το λες, Μώμο μου;

-Κενά και κούφια δεν είναι τα κεφάλια σαν λένε ότι την ομάδα τους, το κόμμα τους, τη θρησκεία τους, την πατρίδα τους, τα παιδιά τους, τους γονείς τους, κ.α. τα αγαπάνε επειδή είναι τα καλύτερα;

-Και που είναι το παράλογο;

-Το σωστό, το μυαλωμένο θα ήταν αν έλεγαν ότι η ομάδα τους, το κόμμα τους, η θρησκεία τους, η πατρίδα τους, τα παιδιά τους, οι γονείς τους, κ.α. είναι τα καλύτερα επειδή τα αγαπάνε;

-Τώρα που το λες, σαν να έχεις δίκαιο, Μώμε μου!

-Αφήνω το τερατώδες που θα γιορτάσουν, κάποτε, το αύριο σήμερα!!!

-Δηλαδή;

-Τον ερχομό της νέας  χιλιετηρίδας, της τρίτης χιλιετίας –το millennium ντε, μη με ακούν κιόλας, με τέτοια γλώσσα Ελληνική να δανείζομαι λέξεις- θα την γιορτάσουν ένα χρόνο πριν την τρίτη χιλιετηρίδα.;

-Τί θέλεις να πεις;

-Προς το παρόν τίποτα. Θα τα μάθεις ,αν ζεις την 1-1-του 2000, που θα γιορτάζουν πριν την ώρα του την άφιξη της τρίτης χιλιετίας.

-Και ποιο το σωστό;

-Το σωστό θα ήταν να την γιορτάσουν την 1-1-του 2001 !!!!!!!!!!

-Μα είναι τόσο επιλήψιμο αυτό!

-Επιλήψιμο όχι, αλλά  απογοητευτικό όταν γίνεται από άγνοια!!!

Ο Προμηθέας συλλογιζόταν αυτά που άκουγε.

-Θέλεις να σου πω και άλλα, που δείχνουν ότι είναι κούφια τα κεφάλια; του είπε ο Μώμος.

-Ο Προμηθέας βλέποντας αδιέξοδη τη συζήτηση, έφερε πάλι το θέμα εκεί που νόμιζε ότι ο Μώμος σαφώς σφάλει.

– Αλλά, καλέ μου Μώμε , έξω τα μυαλά δεν θα πάρουν … αέρα.

-Και αυτό διορθώνεται, Προμηθέα, καπέλωσέ τους!

-Εγώ καρφώθηκα στον Καύκασο, για το καλό τους. Ποτέ δεν θα

καπελώσω τους ανθρώπους. Είπε ο Προμηθέας θυμωμένος.

-Αχ μωρέ Προμηθέα, λέει ο Μώμος, αν ήξερες τί φέσια τουρκικά και

ευρωπαϊκά έχουν να φορέσουν στους Έλληνες δεν θα θύμωνες.

-Εγώ δεν είμαι ….θεός να ξέρω τα μελλούμενα ,είπε με νόημα ο Προμηθέας!

Έκανε να πει κάτι, ο Μώμος, στο ειρωνικό σχόλιο  του Προμηθέα, αλλά

σταμάτησε…… Πήγε στο επόμενο έργο!

-Αθηνά, της είπε, τι είναι αυτό το έργο σου, Διδακτήριο;

-Ναι! Μώμε, Παρθεναγωγείο! είπε σοβαρή -σοβαρή η Αθηνά.

-Και ποιοι θα σπουδάζουν εδώ, ρώτησε με απορία ο Μώμος;

-Οι παρθένες!

-Ποιες είναι αυτές;

-Η Αθηνά κοκκίνισε λίγο, κοίταξε λίγο αμήχανα και συνέχισε…

-Να, οι νεαρές γυναίκες που….

-Τί που Αθηνά; Θεά είσαι, πες το!

Στάθηκε λίγο και πιο θαρρετά είπε.

-Θα φοιτούν μόνο νεαρές κοπέλες που κρατούν ψηλά το μέτωπό τους!

-Και η τιμή Αθηνά; Ρώτησε ο Μώμος.

-Δεν καταλαβαίνω τι μου λες; είπε κατακόκκινη η Αθηνά.

-Η τιμή ,τα δίδακτρα που λέμε, είπε ο Μώμος τα κρατάτε ψηλά;

-Η Αθηνά ανάσανε με ανακούφιση. Είναι δωρεάν η παιδεία των Ελλήνων Μώμε, δεν το ξέρεις!

-Η παιδεία, ίσως, η παραπαιδεία όμως;

-Δεν υπάρχει παραπαιδεία!

-Μα τι λες Αθηνά; Είναι παντού κριμένη σαν τους χριστιανούς στις κατακόμβες.

-Άκουσε η Αθηνά χριστιανούς και κατακόμβες και την έπιασε ζάλη!

Ήθελε να πει ότι αυτό το υβριστικό «παραπαιδεία» είναι μια παραποίηση. Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα δεν είναι παραπαιδεία είναι «παρά την παιδεία», δίπλα της και την υποστηρίζει. Μόνο οι έλληνες έχουν παρά την παιδεία. παιδεία!!!!!»

Αυτά ήθελε να πει η Αθηνά, αλλά σιώπησε. Ποιος θα ακούσει τα σοφά αυτά λόγια της; Οι φλύαροι που λένε ανοησίες. και  αμαυρώνουν μια θυσιαστική συμπεριφορά των ελλήνων;

-Εδώ τί είναι; Ρώτησε ο Μώμος, αλλάζοντας θέμα;

-Αίθουσες διδασκαλίας.

-Και εκεί δίπλα;

-Οι κοιτώνες για τον ύπνο.

-Σε λίγο δεν θα χρειαζόμαστε κοιτώνες Αθηνά, θα αρκούν οι αίθουσες διδασκαλίας για τον ύπνο των μαθητών..

-Μώμε, αυτό που εννοείς είναι ύβρη!

-Αθηνά, αγνοείς πολλά!

-Ενδεχομένως, αγαπητέ μώμε, είπε η ευγενής θεά, ενδεχομένως!

-Μα οι σοφοί θεοί, σοφή μου θεά, πρέπει να είναι απόλυτα σίγουροι, είπε ο Μώμος, δεν  πρέπει να λένε «ενδεχομένως»!

-Λάθος Μώμε, στολίδι των σοφών θεών και ανθρώπων είναι όταν λένε το «ενδεχομένως» όχι το «απολύτως»

-Αθήνα, κάνεις λάθος, οι καιροί απαιτούν «ατράνταχτες αλήθειες», «δόγματα ιερά» και «πιστεύω».

-Άλλη παρατήρηση έχεις παρακαλώ; Ρώτησε, συνοφρυωμένη, η Αθηνά.

-Αυτή η μεγάλη αίθουσα με τις βαριές κουρτίνες, σε τί θα χρησιμεύει;

-Είναι η βιβλιοθήκη. Εκεί θα διαβάζουν και θα μαθαίνουν!

-Οι άνθρωποι δεν θα διαβάζουν πια για να μάθουν, Αθηνά, αλλά θα διαβάζουν μόνο όσα βιβλία συμφωνούν με τα «πιστεύω» τους και τα επιβεβαιώνουν.

-Αυτά είναι λόγια των Κυνικών, συμφωνείς, θεός εσύ Μώμε, με αυτούς, του είπε η Αθηνά ;

-Τότε, σοφή μου, γιατί θα κάψουν τα βιβλία στην Αλεξάνδρεια;

-Μώμε, μη λες τέτοια, κανείς δεν γνωρίζει τα μελλούμενα!

-Τότε λέει ψευτιές το μαντείο του θεού Απόλλωνα, που προλέγει….!

-Άκουσε Μώμε, τον διέκοψε η Αθηνά, το μαντείο δεν λέει ψέματα, αλλά εικασίες αλήθειας. Οι θεοί δεν έχουν φανερώσει ποτέ τίποτα!!!

Οι Δώδεκα του Όλυμπου, ίσως, είπε ο Μώμος, αλλά είναι μόνο αυτοί θεοί;

Η Αθηνά, σιώπησε για λίγο!

Το θράσος του  ξεπέρασε τα κόσμια όρια.

Εδώ στον Όλυμπο να σου τα λένε κατάμουτρα-declare- που λένε οι …Γαλάτες , ότι υπάρχουν και άλλοι θεοί.

Η Αθήνα σιγομουρμούρισε προσεκτικά: Και αν υπάρχουν άλλοι θεοί ,που σίγουρα υπάρχουν, αφού όλους τους θεούς οι άνθρωποι τους φτιάχνουν, Μώμε, θα υπάρχουν τάχα, άλλοι καλύτεροι από τους θεούς που έφτιαξαν οι σοφοί Έλληνες; Θεοί, Μώμε,  που λένε το «ενδεχομένως». Έκανε μεταβολή η ευγενής θεά και έφυγε ανήσυχη και θυμωμένη και ο Μώμος πήγε παρακάτω.

 

-Πλησίασε τον Δία και βλέποντας τον ταύρο που είχε φιλοτεχνήσει του είπε: Δία μεγάλε θεέ δεν παρακολουθείς τις μεταμοντέρνες εξελίξεις!

-Τί είναι πάλι αυτή η νεολογία! είπε έκπληκτος ο Δίας.

-Δεν έχεις ακούσει για τους μελλοντικούς καλλιτέχνες, τον Πικάσο, για παράδειγμα, που βάζουν τα αυτιά στη θέση της ουράς των ζώων;

-Αυτοί είναι αιθεροβάμονες! Εμείς οι θεοί, λέμε στη φύση πώς να είναι οι ταύροι.

-Θεός είσαι ,Δία, και μπορεί να κάνεις ό,τι θέλεις, αν έβαζες εσύ μάτια και πάνω στα κέρατα του ταύρου, θα γινόταν τετραπέρατος με τέσσερα μάτια!

-Βρε, Μώμο, είπε ο Δίας φιλικά, μια και μιλούσε σε μικρό συνάδελφο του θεό, τέτοια κέρατα θα γίνουν περιζήτητα και από τους ανθρώπους ακόμα!

-Έ και συ, Δία μου, τι πρόβλημα έχεις; Διατάζεις τον Ήφαιστο να φτιάξει ένα μοντέρνο «κερατοποιείο» να έχουν να βάζουν κέρατα οι άνθρωποι στα κεφάλια τους!

-Μώμε, είσαι ανόητος! Αν ορίσω να φτιάχνει ο Ήφαιστος κέρατα, τότε ο Έρωτας τί θα κάνει;

-Τί δουλειά έχει ο Έρωτας με τα κέρατα, αυτός μόνο να τρελαίνει τους ανθρώπους είναι καλός.

-Και όταν  τρελαίνονται, βρε «βλακοδοχείο» Μώμε, οι άνθρωποι, είπε, γεμάτος οργή, ο Δίας, τι κάνουν;

-Δεν ξέρω, Δια μου.

-Ξεράδια σου! Βάζουν κέρατα σε ξένα κεφάλια!

-Γιατί όχι στα δικά τους!

-Έχεις δει, βρε ανέραστε Μώμε, ερωτευμένο με κεφάλι;

Το σεξικό σχόλιο, «ανέραστε», έθιξε το αντριλίκι του Μώμου, τον έκανε «έξω φρενών»!

-Έχω δει ,είπε με θυμό ο Μώμος!

-Ποιον ρώτησε ο Δίας;

-Εσένα, Δία, πολλές φορές!

Πότε και με ποια με είδες ερωτευμένο; Είπε ο Δίας και σείστηκε ο Όλυμπος!

Τόσο δυνατά φώναξε ο Δίας που η φωνή του ακούστηκε ως τις Αγριαπιδιές του Αμυνταίου, ως κάτω την Ανδραβίδα , την Πάτρα ,την Κέρκυρα, τον Βελβεντό της Κοζάνης, την Κεφαλονιά, τον Αυλώνα, στην Πύλο και ως   πέρα στη Λέρο ακόμη ακούστηκαν οι φωνές του!

Στην αίθουσα έπεσε νεκρική σιγή!!!!

-Πότε και με ποια; Βροντοφώναξε ξανά ο Δίας!

 

Ο Μώμος έχει προσβληθεί ,έχει εκτεθεί, έχει θυμώσει  δεν κάνει πίσω!

Άρχισε μεγαλοφώνως να απαριθμεί ονόματα και να εκθέτει θνητές και θεές, απούσες και παρούσες!

-Σε έχω δει, Δία, κατά καιρούς με την Αίγινα, Αλκμήνη, Ανάγκη, Αντιόπη, Αστερία, Γαραμάντη, Δανάη, Δήμητρα Διώνη, Ελάρα, Ηλέκτρα, Θάλεια, Θέμιδα, Ευρώπη, Ευρυνόμη, Ιώ, Καλλιστώ, Καλύκη, Κάρμη, Λάμια, Λητώ, Λήδα, Μαία, Μήτιδα, Μνημοσύνη, Νέμεσι, Νιόβη, Περσεφόνη, Πλουτώ, Πρωτογένηα, Σεμέλη, Ταϋγέτη, ΎβρηΏρα, και μια Νύμφη που δεν θυμάμαι το όνομα της.

 

Ο Δίας κοίταξε δεξιά, αριστερά και δυο «βουλές» ήρθαν στο νου του ή να ρίξει κεραυνό επάνω του και να τον στείλει στα τάρταρα ή να αντιλογήσει μαζί του και να δικαιολογηθεί σε τόσο κόσμο μπροστά.

Διάλεξε την δεύτερη.

-Βρε παιδί μου, του είπε  μαλακά, έχεις δει εσύ ή άλλος κανείς το Δια, με τα μάτια σου, να τρέχει ξοπίσω και να παρακαλεί όπως κάνουν οι ερωτευμένοι;

-Ξοπίσω όχι!

-Αλλά τί;

-Να ! Τα κορίτσια λένε ότι τρέχουν πίσω σου, σαν γίνεσαι την μια  δροσιά, την άλλη  κούκος ή ορτύκι, την παράλλη άνεμος, ταύρος, κεραυνός και άλλα, πόσα να πω τώρα!

-Κι αν τρέχουν πίσω μου, τι με αυτό;

-Με αυτό τίποτα ,μα σαν σε φτάσουν, μετά χάνεσαι και αυτές αρχίζουν να μετρούν τους μήνες!!!

Ο Δίας δίνει μια ευκαιρία στον Μώμο να τα μπαλώσει κάπως, να βγουν από το αδιέξοδο. Του λέει ,πάλι μαλακά, ενώ όλοι έχουν κομμένη την ανάσα.

-Είναι αλήθεια αυτό, Μώμε, που λένε  ή το λένε γιατί έγινε καπνός ο φιλαράκος τους, που, αφού τις έταξε λαγούς με πετραχήλια, τις άφησε με κρυφή συντροφιά και τα φορτώνουν, τότε, όλα σε μένα τον μεγάθυμο θεό Δία;

-Δεν νομίζω, Δία μου!

-Το «νομίζω», φώναξε η  Θέμις που πάντα υπερασπίζεται το δίκαιο των μεγάλων, δεν είναι αποχρώσα (επαρκής) ένδειξη, είναι εικασία, είναι αποκύημα φαντασίας, είναι συκοφαντία!.

Τότε, ευθύς ο Άρης πάνοπλος διέταξε να εκκενωθεί η αίθουσα.

Είχαν βεβαιωθεί οι πάντες ότι κάποιοι ξένοι-χριστιανοί λέγανε- χωρίς αυτό να βεβαιωθεί ποτέ ότι υποκινούν τον Μώμο!

Τα επακόλουθα εκθέτουν τον Όλυμπο, γιατί όλα έγιναν «εν θερμώ» και χωρίς δημοκρατικές διαδικασίες .

Ο Άρης ανέλαβε έκτακτες αρμοδιότητες και με τη διαδικασία του κατεπείγοντος ψηφίστηκε η αποπομπή του Μώμου από τον Όλυμπο και  «κακήν κακώς»  εστάλη οριστικά  να ζει με τους κοινούς θνητούς στη γη.

Από τότε είναι ανάμεσά μας ο Μώμος ο στρυφνός, που έχει  μπερδέψει την κρίση με την επίκριση και κάνει προπαγάνδα λέγοντας στους Έλληνες ότι το θέλημα των θεών είναι να μην δεχόμαστε κανένα έλεγχο.

Έτσι ίσως εξηγείται, γιατί στις ημέρες μας όλοι δηλώνουμε, ό,τι θέλουμε, όσα θέλουμε ,όπου θέλουμε, ξεπλένουμε ό,τι θέλουμε και καπνίζουμε όπου θέλουμε και ό,τι θέλουμε.

Μας παραπλάνησε ο Μώμος!

Τους  μώμους φοβούνται οι άνθρωποι όχι τους άμωμους, Μώμε!

 

Μετά από αυτή την τροπή που πήραν τα πράγματα, ανταρσία την χαρακτήρισαν, ο Άρης ανέθεσε την κρίση των έργων σε δύο  έμπιστους και υποτακτικούς των θεών.

Αυτοί έδωσαν το χρυσό μετάλλιο στο Δία, το αργυρό στην Αθηνά και το Χάλκινο στον Προμηθέα.

Ο Δίας στενοχωρήθηκε με αυτή την εξέλιξη που πήραν τα πράγματα, αλλά όταν οι στρατοκράτες έχουν τον έλεγχο, δεν έχουν το θεό τους!

Κάποιος παρευρισκόμενος δημοσιογράφος, «αργυρώνητος» ισχυρίζονται πολύ, ονομαζόμενος Αίσωπος, υποβίβασε το γεγονός αυτό στο ρεπορτάζ, γράφοντας ότι είναι «μύθευμα».

 

Πέρασαν λίγες μέρες και ο Δίας διέταξε τον Ερμή και τον Αίολο να πάρουν και τα τρία έργα και να τα πάνε να τα δωρίσουν στο Μαντείο των Δελφών.

Πέστε τους εκεί κάτω ότι τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά!

Ο Όλυμπος ανησυχεί!

Αλλαξοπιστούν συνεχώς οι άνθρωποι στην ανατολή αλλά δυστυχώς και αρκετοί Έλληνες .Σε λίγους μήνες, να τους πείτε, ο Ιουλιανός θα στείλει δικούς του ανθρώπους να πάρουν χρησμό από την Πυθία.

Ας συλλογιστεί το μαντείο τί θα πει και πώς θα το πει. Οι «σταυροφόροι» καραδοκούν για τα στραβοπατήματά μας.

Σε λίγες μέρες ό Ερμής και ο Αίολος ήταν στους Δελφούς. Οι ιερείς σαν είδαν τα έργα που τους έστειλε ο Δίας τα θαύμασαν και ευχαρίστησαν τους δωρητές. Αυτά τα τρία έργα είναι άριστα, για το ναό μας, αλλά μας αναγκάζουν ,οι Ρωμαίοι να πουλάμε τις δωρεές των Ελλήνων Δεν θέλουν λαμπρούς ναούς, γιατί εκεί τεμπελιάζουμε λένε.

Ζήτησαν από τον Ερμή  και τον Αίολο να εκτιμήσουν την αξία των τριών έργων και να αναλάβουν να τα πουλήσουν για λογαριασμό τους στις διεθνείς αγορές σε fund managers.

Οι δύο  θεοί. εκτίμησαν την αξία των τριών έργων. Μετά από σκέψεις και υπολογισμούς κατέληξαν στα εξής:

«Η αξία του «χρυσού» ταύρου, είπαν, είναι διπλάσια της αξίας του «Ασημένιου» σπιτιού. Η δε  αξία του «Ασημένιου» σπιτιού είναι τριπλάσια της αξίας του «Χάλκινου» ανθρώπου.

-Πολύ ωραία τους είπαν οι ιερείς  πηγαίνετε τώρα να τα πουλήσετε και αφού κρατήσετε το 10% εσείς για οδοιπορικά  κ.τ.λ. έξοδά σας , να δώσετε σε εμάς τα υπόλοιπα

Οι Θεοί τότε, όπως θα έχεις ακούσει, συζητούσαν με τους ανθρώπους και τους έμοιαζαν πολύ. Στο μόνο που διέφεραν από τους ανθρώπους ήταν ότι οι θεοί εκείνοι , έλεγαν ,όπως όλοι οι θεοί, ότι ήταν αθάνατοι.

Τώρα θα μου  πείτε: και όμως πέθαναν;

Αυτό είναι αλήθεια! Ήταν τόσο σίγουροι φαίνεται για το «αθάνατοι» που δεν είπαν  κουβέντα για ανάσταση!

Βλέπετε, αν και θεοί σοφοί, δεν προέβλεψαν την ανάστασή τους!

 

Όταν βρέθηκαν μόνοι ο Ερμής είπε: Ρε συ, Αίολε εμείς έχουμε μεσάνυχτα στον Όλυμπο! Τούτοι οι Ρωμαίοι είναι άπιστοι, δεν ενδιαφέρονται για την θρησκεία μας.

Γιατί, ρε Ερμή, των Ρωμαίων είμαστε θεοί για να νοιάζονται;

Σωστά τα λες ,αν είχαν φωνή οι Έλληνες τα πράγματα δεν θα ήταν έτσι.

Το Σωκράτη, ρε Ερμή, γέροντα άνθρωπό, που κάτι μισόλογα είπε κατά  των θεών τους, οι Έλληνες τον σταύρωσαν.

Όχι δεν τον σταύρωσαν, Αίολε! Οι Ρωμαίοι εκτελούν με σταύρωση! Οι Έλληνες έδειχναν ευγένεια και στον θάνατο. Αλλιώς τον σκότωσαν

Ναι αλλά τώρα δεν υπάρχει Ελλάδα και οι Έλληνες είναι χωρίς φωνή. Άφησε που οι περισσότεροι Έλληνες τρέχουν και γίνονται Ρωμαίοι πολίτες.

Ας τα αφήσουμε αυτά, μόνο λύπη φέρνουν, είπαν και σιώπησαν!

 

Οι δυο θεοί πήγαν κάτω μακριά, στην Ανατολή. Εκεί βρήκαν έναν Φοίνικα έμπορο και αντάλλαξαν τα τρία έργα με ωραίους αραβικούς ίππους που ήταν περιζήτητοι στην Ελλάδα γιατί είχαν ένα ιδιόρρυθμο και εντυπωσιακό τρέξιμο (ρεβάνι το λένε). Αυτά τα άλογα, οι ίπποι, ήταν και πανάκριβοι. Ο Ερμής και ο Αίολος ζητούσαν διακόσιους, ίππους για να ανταλλάξουν τα τρία έργα αλλά ο έμπορος ο Φοίνικας διαφώνησε και τελικά τους έπεισε και αντάλλαξαν τα τρία έργα όχι με διακόσιους αλλά με πολύ λιγότερους ίππους.

 

Αφού επέστρεψαν από την Αφρική στους Δελφούς οι δύο θεοί μοίρασαν τους ίππους σε τέσσερα άνισα μερίδια ως εξής:

 

Το πρώτο μερίδιο περιείχε έναν αριθμό ίππων που αντιστοιχούσε στο 10% και ήταν η προμήθεια του Ερμή και του Αιόλου.

Το δεύτερο μερίδιο περιείχε έναν αριθμό ίππων που αντιστοιχούσε στην αξία του χάλκινου έργου,

Το τρίτο μερίδιο περιείχε έναν αριθμό ίππων που αντιστοιχούσε στην αξία του ασημένιου έργου.

Το τέταρτο μερίδιο περιείχε έναν αριθμό ίππων που αντιστοιχούσε στην αξία του χρυσού έργου.

Οι ιερείς ρώτησαν τους θεούς πόσοι ίπποι ήταν όλοι;

Να το βρείτε είπαν οι θεοί, μετρήστε τους. `    Δεν είναι πάντως διακόσιοι που ζητούσαμε ,αλλά πολύ λιγότεροι. Θα το βρείτε, δεν είναι πολύ δύσκολο!

 

Χαιρέτησαν τους ιερείς  και κίνησαν να γυρίσουν στον Όλυμπο.

 

 

Αλλά έξω από το μαντείο γινόταν χαλασμός! Υπήρχαν δύο μεγάλες συγκεντρώσεις!

Τι συγκεντρώσεις, λαοθάλασσες!

Ήταν αντιμέτωποι χιλιάδες οπαδοί και μάλωναν για το νόημα ενός χρησμού, οι μεν με τους δε.

Φιλονικούν οι μεν, (οι οπαδοί του Δία, οι Έλληνες), με τους δε, (τους οπαδούς του Χριστού).

Φιλονικούν για το αν ο περίφημος χρησμός που είχε δοθεί στους απεσταλμένους του Ιουλιανού του αυτοκράτορα. ήταν γνήσιος ή ψεύτικος

 

Να τι έγραφε ο χρησμός στην καθαρεύουσα και στην «μαλλιαρή»

«Είπατε τω βασιλεί, χαμαί πέσε Δαίδαλος αυλά, ουκέτι Φοίβος έχει καλύβαν, ου μαντίδα δάφνην, ου παγάν λαλεούσαν, απέσβετο και λάλον ύδωρ»

«Να πείτε στον βασιλιά πως έπεσε χάμου  το δαιδαλώδες σπίτι (στους Δελφούς), και πια, ο Φοίβος, δεν έχει καλύβα ούτε μαντική δάφνη, ούτε πηγή που να μιλάει σβήστηκε και το νερό που μιλούσε».

 

Οι μεν επικριτές του μαντείου, οι χριστιανοί, αυτοί που αμφισβητούν την ικανότητα του μαντείου να μαντεύει, να αποκαλύπτει, να προφητεύει, ισχυρίζονται ότι είναι γνήσιος ο χρησμός.

Αγνοούν όμως ότι έτσι έμμεσα παραδέχονται -με το να θεωρούν γνήσιο τον χρησμό-την ικανότητα του μαντείου να μαντέψει και μάλιστα με τόσο ποιητικά και εύηχα λόγια τον οριστικό θάνατό του!

Οι δε υποστηριχτές του μαντείου, οι Έλληνες, δηλώνουν ότι είναι ψεύτικος ο χρησμός και αποκλείεται να είναι αυτή η απάντηση σε ένα ρομαντικό αυτοκράτορα, που δήλωνε Έλληνας, και ήθελε να αναστήσει ξανά τον ελληνικό πνεύμα ,την ελληνική αντίληψη τον ελληνικό ορθολογισμό.

Αγνοούν, όμως και αυτοί ότι έτσι, έμμεσα ακυρώνουν την σοφία του μαντείου, που θα είχε, ήδη, καταλάβει το τέλος του και το διατύπωσε με συγκινητικά λόγια στο βασιλιά, για να το καταλάβει αυτός και ο κόσμος.

 

Στην σκληρή αντιμαχία μεταξύ ¨Ελλήνων που λατρεύουν τον Δία και των Χριστιανών που μισούν το Δία κυριαρχεί το μίσος των μεν για τους δε!

Κτυπούσαν και γκρέμιζαν με μίσος και μένος, οι μεν για τους δε.

Τέλος, ύβριζαν αισχρά. οι μεν τους δε.

 

Και ο Δίας, ο σοφός θεός στον Όλυμπο, βλέποντας αυτά και γνωρίζοντας το ημιτόνιο του ήχου που ρίχνει την αυλαία, ετοίμασε αργά τα πράγματα του, όπως ταιριάζει να κάνουν οι σοφοί και οι γενναίοι σε παρόμοιες περιπτώσεις. Έκανε νεύμα  στην Αφροδίτη να κλείσει λίγο το ντεκολτέ της και του Απόλλωνα να σβήσει τα φώτα και να καλύψει την γύμνια των αγαλμάτων. Δεν αρέσουν,  πια, αυτά στους ανθρώπους τους είπε.

Μα εμείς Δια μου, είπε ο Απόλλωνας πάντα τους διδάσκαμε  ότι μόνο τα φώτα και το ντεκολτέ ανορθώνουν το νου του ανθρώπου!

Το θέμα δεν είναι τί διδάξαμε αλλά τί κατάλαβαν οι άνθρωποι Απόλλωνα!

Έμειναν σιωπηλοί και οι δυο θεοί. Έσβησε ο Απόλλων τα φώτα και έπεσε το σκοτάδι. Και η Αφροδίτη με λυγμούς κουμπωνόταν.Δεν χρειάζονταν πια το ντεκολτέ, αφού στα σκοτάδια όλα μοιάζουν.

Ο Ποσειδώνας μακριά στον μεγάλο ωκεανό απειλούσε με τεράστιο κύμα  να πνίξει όλο το κόσμο!

Ντροπή Ποσειδώνα, είπε ο Δίας, μην μουντζουρώσεις με τέτοιο επίλογο τον Όλυμπο. Κατέβασε την τρίαινα και έλα μαζί μας!

Έσκυψε το κεφάλι ο Ποσειδώνας δακρύζοντας. και αφού έκανε ακύμαντη τη θάλασσα, (τι θεσπέσιο θέαμα!), ήρθε κι αυτός στον Όλυμπο.

Πάμε τώρα, τους  είπε ο Δίας, ο ευγενής θεός!

Έφυγαν από τον Όλυμπο όλοι, αφού έκλεισε τελευταία η Εστία την πόρτα.

Και ο Δίας,  άδακρυς, τους οδήγησε εκεί που είχαν πάει και οι πριν από εκείνον, παλιοί θεοί! Εκεί που μοιραία καταλήγουν όλοι και οι θεοί και οι άνθρωποι

Έτσι απλά αγαπητοί εσείς, οι μεν, έτσι απλά.

Ο επίλογος

Το Μαντείο πρέπει να ξέρουν, οι μεν και οι δε, ότι δεν είχε την αρωγή κανενός θεού. Ήταν ένα συγγνωστό ψέμα που επινόησαν οι άνθρωποι για να καλύψουν την ανάγκες των ανθρώπων να ακούσουν ένα παρήγορο λόγο, να ανοίξουν ένα παράθυρο στην αγωνία του  αύριο.

Σε τι διαφέρει η Πυθία από κάθε προφητεύοντα; Σε τίποτα ως προς το ψέμα! (είναι κακόηχη η λέξη ψέμα. Εδώ θα ταίριαζε η λέξη «εικασία αλήθειας»

Το ψέμα όμως ,αγαπητοί εσείς, οι μεν και οι δε, έχει και ηθική διάσταση, όταν πρόθεση του είναι να λειτουργήσει σαν παραμυθία, σαν ελπίδα που πολλές φορές αυτό-εκπληρώνεται. Και την ηθική διάσταση του ψέματος την κρίνει μόνο ο ηθικός και έξυπνος νους.

Οι ιερείς του μαντείου, γνωρίζοντας βέβαια, ότι δεν ήταν θεϊκός λόγος, αλλά λόγος ηθικών και έξυπνων ανθρώπων, όπως τέτοιος μπορεί, αγαπητοί να είναι και η προφητεία ενός σύγχρονου προφητεύοντα, αρκεί και ο σύγχρονος προφήτης να έχει ασκηθεί πολύ στην ηθική και να έχει κοπιάσει για την σοφία ώστε να χειρίζεται με ισορροπία και τέχνη τα σοφά και μαγικά «ήξεις αφήξεις» όπως τα χειρίζονταν εκείνοι οι σοφοί και αξιαγάπητοι ιερείς των Δελφών.

Τέτοιοι άνθρωποι είναι μεγαλειώδεις και το μεγαλείο δεν μπορούν να το καταλάβουν οι οπαδοί, γιατί οι οπαδοί έχουν ατράνταχτες πεποιθήσεις και πληθωρικό συναισθηματισμό, που δεν τους βοηθάει να αγαπήσουν τον πλησίον .

Τα συναισθήματά μας, αγαπητοί μου δεν έχουν ανάγκη αποδείξεων.

Μας προκύπτουν και τα αγαπάμε σαν αλήθειες.

Τα συναισθήματα δεν επιδέχονται αντιπαραθέσεις και ούτε έχουν την ανάγκη αρωγής αυτόκλητων συνηγόρων. Τα συναισθήματα μας τα αγαπάμε, αγαπητοί μου, δεν τα εκθέτουμε στη λογική.

 

Αλλά μην ξεχνάτε, αγαπητοί εσείς, οι μεν και οι δε όταν αντιδικείτε , ότι είστε δυο ολόιδιοι αντιθετικοί σύνδεσμοι, δύο τίποτα, δηλαδή, αν ο ένας από τους δυο σας λείψει.

Το αν είναι αληθινός ή όχι ένας θεός, δεν είναι δική σας «δουλειά» !

Δική σας «δουλειά» είναι να λέτε ότι είναι καλός ο θεός σας!

Ξέρετε, φαντάζομαι, εσείς με βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει  άλλος αληθινός θεός εκτός από τον δικό σας θεό.

Αλλά ,πρέπει να ξέρετε ότι και όλοι οι άλλοι θεοί, οι ψεύτικοι, που φτιάχτηκαν αλλού από άλλους ανθρώπους  είναι καλοί, αφού τους  έφτιαξαν οι άνθρωποι για το καλό τους!

 

Άλλωστε ο αληθινός θεός, ο δικός σας, σαν θεός, θα έχει το σκοπό του, φαίνεται, που αφήνει τόσους ψευτοθεούς να περνιούνται για αληθινοί και δεν τους εξαφανίζει με ένα θαύμα του!

Αλλά, αγαπητοί μου, σίγουρα θα πονάει πολύ ο θεός σας να βλέπει εσάς να βλέπετε καλύτερα από αυτόν που σας έδωσε το φως και να θέλετε να περιγελάσετε, να ειρωνευτείτε ή και να εξαφανίσετε τους άλλους, ξένους, ψευτοθεούς. Αν ήθελε κάτι τέτοιο ο θεός σας θα μπορούσε να τους εξαφανίζει μόνος του. Ή δεν το πιστεύεται ούτε αυτό

 

Πηγαίνετε τώρα, και μηκέτι αμαρτάνετε.

 

Έχει σοφό σχέδιο ο θεός, ό άγνωστος που τον ψάχνουμε. Έχει σχέδιο  άλυτο, άπειρο. άγνωστο, σαν τον παρακάτω αριθμό τον Π του κύκλου!

Π= 3,1415926535897932384626 ……. Ένας αριθμός που δεν τελειώνει ποτέ και φτάνει μέχρι το πιθανό ή απίθανο άπειρο!

Αεί ο Θεός ο Μέγας Γεωμετρεί. Το κύκλου μήκος ίνα ορίση  διαμέτρω,  παρήγαγεν αριθμόν απέραντον,καί όν, ΦΕΥ, ουδέποτε όλον ΘΝΗΤΟΙ θα εύρωσι.

Πάντοτε ο θεό ο μεγάλος γεωμετρεί (σκέφτεται λογικά). Για να ορίσει το μήκος του κύκλου, με βάση την διάμετρό του, έφτιαξε αριθμό απέραντο και τον οποίο, δυστυχώς, ουδέποτε, ολόκληρο, οι άνθρωποι θα βρουν.

Ελάτε αγαπητοί μου να ασκηθείτε στην ορθή κρίση λύνοντας το παραπάνω πρόβλημα, να βρούμε –αν θυμάστε- τον αριθμού των ίππων που μοίρασαν οι δυο θεοί, ο Ερμής και ο Αίολος.

 

Αγαπητοί μου εσείς ξέρετε, βέβαια, ότι τα μαθηματικά είναι η απαιτούμενη προπαίδεια, για να μάθει κάποιος να μην φιλονικεί αλλά να  φιλοσοφεί.

Ελάτε, αγαπητοί μου εσείς, οι μεν και οι δε, να λύσουμε το πρόβλημα που θα μας κάνει καλό και καλούς!!!