Στην Ίμβρο με αγάπη

Καλοκαίρι στο αρχαίο θέατρο της Ίμβρου της επαρχίας Τσανάκκαλε, στην Τουρκία. Ήταν μια όμορφη βραδιά του τριημέρου των πολιτιστικών εκδηλώσεων που οργάνωσαν οι ομογενείς μας κάτοικοι του νησιού, παλιοί και νεόφερτοι για να  γιορτάσουν το άνοιγμα των Ελληνικών σχολείων του νησιού, που ήταν κλειστά αρκετά χρόνια.

Ήταν μια βραδιά του Αυγούστου που την έκανε να ξεχωρίζει ιδιαίτερα το περιβάλλον του αρχαίου θεάτρου  που ήταν μια ξεχασμένη παρακαταθήκη του  αρχαίου μας κόσμου.

Αλλά εκείνο που κυρίως αποτυπώθηκε  εκείνη η βραδιά ανεξίτηλα στη μνήμη  μου ήταν   η παρουσίαση. της ομιλίας με τη μορφή θεατρικής παράστασης.

Το θέμα ήταν πρωτότυπα προκλητικό με τίτλο: Η «αισιοδοξία του πεσιμισμού». και η παράσταση στην πραγματικότητα δεν είχε τα τυπικά στοιχεία ενός θεατρικού έργου με διαλόγους και δράσεις, αλλά ήταν ένας μονόλογος με όλα όμως εκείνα τα θεατρικά στοιχεία που κρατούν το ενδιαφέρον των ακροατών σε ψηλό επίπεδο.

Ο ομιλητής της βραδιάς εκείνης σε ρόλο αρχαίου ραψωδού παρουσίασε από την σκηνή με θεατρικό τρόπο μια πρωτότυπη άποψη για την αισιόδοξη, και την απαισιόδοξη, οπτική γωνία που βλέπει κάποιος ένα ποτήρι  που είναι ως την μέση γεμάτο. .Είναι μισογεμάτο; Είναι μισοάδειο;. Αυτές οι δύο λογικά, ταυτόσημες έννοιες, γιατί έχουν διαφορετική συναισθηματική απήχηση ,αναρωτήθηκε.

Με δραματοποιημένο λόγο ο ηθοποιός μίλησε με αφορμή το πραγματολογικό στοιχείο του ποτηριού για τον πεσιμισμό ρίχνοντας μια σύντομη, αισιόδοξη και απαισιόδοξη ματιά.

Μίλησε για τον πεσιμισμό χρησιμοποιώντας παραδείγματα, δίνοντας συμβουλές και αφήνοντας υπονοούμενα. Έκανε αστεϊσμός και έβαλε προβληματισμούς και προβλήματα για σκέψεις.

Το θέμα είπε το έχει επιλέξει ,για να τονίσει στους συγκεκριμένους θεατές ότι δεν πρέπει ποτέ να χάνουμε την ελπίδα και την διάθεση για αγώνα.

Θα προσπαθήσω να αναπλάσω αυτή την παράσταση όσο πιο πιστά μπορώ ,αλλά σε καμιά περίπτωση δεν θα κατορθώσω να αναπλάσω το πλαίσιο της εορταστικής ατμόσφαιρας που δημιουργούσε ο χώρος, ο κόσμος και ο θεατρικός λόγος του ηθοποιού.

Θα ήταν παράληψη  αν δεν επισημάνω ότι την παράσταση την παρακολούθησαν και αρκετοί Μουσουλμάνοι του νησιού δείχνοντας έτσι την κοινωνικομορφική εικόνα της έννοιας « φιλία των λαών».

Εννέα η ώρα ακριβώς, άρχισε η  ομιλία- παράσταση στο χώρο του αρχαίου θεάτρου της Ίμβρου.

Πρώτη πράξη. Άνοιξε η αυλαία

Ο μοναδικός ηθοποιός της παράστασης του μονολόγου παρουσιάστηκε με εμφάνιση αρχαίου ραψωδού κρατώντας στα χέρια του σημειώσεις και το χαρακτηριστικό μακρύ ραβδί εκείνων., Είχε, φωνή ολοκάθαρη και το ύφος του εμψύχωνε.

Στάθηκε αρκετή ώρα άπρακτος και μετά είπε:

 

Σήμερα το έργο που θα δείτε ,αγαπητοί κάτοικοι του νησιού, φίλοι της ομογένειάς μας και αγαπητοί φίλοι ομογενείς, αναφέρεται στον Πεσιμισμό. Διάλεξα αυτό το θέμα επειδή ταιριάζει σε ανθρώπους σαν εσάς, που έχουν βιώσει μεγάλες δυσκολίες και δεν έχουν λιποψυχήσει. Το διάλεξα παίρνοντας παράδειγμα το δικό σας θάρρος να πολεμάτε τις δυσκολίες χωρίς να απογοητεύεστε.

Με παρακινεί εδώ ο ιερός χώρος του αρχαίου θεάτρου των προγόνων να δώσω στο έργο κάτι από τα στοιχεία του αρχαίου δραματολογίου . Να έχει πρόλογο, να έχει επεισόδια, να έχει χιούμορ, να έχει έξοδο. Θέλω να  έχω τη συμπάθεια σας για την επιλογή μου αυτή και εύχομαι  να προκαλέσω ευχαρίστα συναισθήματα.

Θα υμνήσω τον πεσιμισμό!!

Προς θεού! Όχι εκείνον με το  «πεθαμενί» χρώμα πεσιμισμό που έχουμε μάθει και αναφέρεται σε αυτούς τους ανθρώπους που τα βάφουν μαύρα, κατάμαυρα, σαν ακούσουν το καμπανάκι κίνδυνου που κτυπά, όταν τα πράγματα παίρνουν κακή πορεία.

Δεν θα μιλήσω γι αυτόν , αλλά για τον άλλο πεσιμισμό με το «πρασινί» χρώμα, που δεν έχουμε μάθει και αναφέρεται σ΄ αυτούς τους ανθρώπους που σηκώνουν τα μανίκια για να πολεμήσουν σαν ακούσουν το καμπανάκι κίνδυνου που κτυπά όταν τα πράγματα παίρνουν την κάτω βόλτα και προσπαθούν να αλλάξουν τον «κακό καιρό» σε καλό.

 

Πεσιμισμός με την μεταφορική άνοια είναι ο υπερθετικός βαθμός της κακής οπτικής γωνίας που βλέπει κανείς τον κόσμο. Και με την κατά κυριολεξία έννοια, πεσιμισμός, είναι ο υπερθετικός βαθμός του κακός, ο «κάκιστος»

Πεσιμισμός είναι η εστίαση της ματιάς πάνω στα κακά (προσοχή όμως, στον τόνο, στα οξύτονα!!) του κόσμου.

Γέλασαν αρκετοί  από τους θεατές.

Ο απαισιόδοξος πεσιμισμός.

Όταν η εστίαση στο κακό  δεν συνοδεύεται από ορθή και κριτική εξέταση των κακώς κειμένων πραγμάτων και καταλήγει σε μια αφοριστική διαπίστωση ότι είναι καθολικά κακός και μη αναστρέψιμος ο κόσμος, τότε, δεν ενεργοποιεί τις δυνάμεις μας και δεν αμυνόμαστε και ούτε καταπολεμούμε το κακό.

Δηλαδή εδώ ο πεσιμισμός οδηγεί τον άνθρωπο να υποταχθεί στο κακό και πείθεται ότι τα πράγματα είναι «μαύρα» και θα παραμείνουν έτσι. Δεν πολεμάει το κακό και προσπαθεί να βρει ουτοπικές διεξόδους.

Η εκδοχή αυτή όταν ενισχυθεί από ψυχοπαθολογικά σύνδρομα εδραιώνεται σαν πεποίθηση και οδηγεί τους ανθρώπους σε παθητική αδράνεια με υπερβολές που συνήθως οδηγούν σε αυτοκαταστροφή.

Ένα τέτοιο ρεύμα πεσιμιστικό δημιουργήθηκε και στο χώρο της ποίησης με αποτέλεσμα να γραφτούν κείμενα με «μωβ» αποχρώσεις, που έκαναν θόρυβο, όχι για την σημαντικότητα των ιδεών του, αλλά για την υπερβολική τους απαισιοδοξία και την απαξίωση της ζωής.

Τόνισαν το μηδενισμό των αξίων και της ζωής, σε τέτοιο σημείο, που πολλές φορές οι ποιητές το επιβεβαίωσαν εμπράκτως: Ο Καρυωτάκης αυτοπυροβολήθηκε, καθώς αυτόχειρας έγινε και ο σπουδαίος Συκουτρής, ‘όπως επίσης και ο Περικλής Γιαννόπουλος. Αυτός ο τελευταίος με δραματικότερο τρόπο. Δανείστηκε ένα λευκό άλογο, και καβαλάρης στα λευκά ντυμένος μπήκε βαθιά στη θάλασσα και πυροβολήθηκε.

Ο αισιόδοξους πεσιμισμός

Ο αισιόδοξους πεσιμισμός αντιδιαστέλλει τον πεσιμισμό, από την απαισιοδοξία Όταν, η εστίαση, της ματιάς μας συνοδεύεται από ορθή και κριτική εξέταση των κακώς κειμένων πραγμάτων, τότε, ενεργοποιεί τις δυνάμεις μας και αμυνόμαστε και καταπολεμούμε το κακό που παρατηρούμε γύρω μας.

Δηλαδή εδώ ο πεσιμισμός βοηθάει τον άνθρωπο να επιβιώνει μέσα στο κακό αφού προσπαθεί να το διαχειριστεί με ρεαλισμό και να το πολεμήσει.

Για τον αισιόδοξο πεσιμισμό έχουν γράψει σπουδαίοι φιλόσοφοι, λογοτέχνες κι επιστήμονες όπως οι Νίτσε, Φρόυντ, Καμύ. Αυτό λέει ένας σύγχρονος μας, ο Dienstag (Ντηνσταγκ). Το έργο τους, μας θυμίζει πως ο πεσιμισμός είναι μια κοσμοθεωρία που ερεθίζει την κριτική σκέψη, κι επομένως δεν πρέπει να θεωρείται μονοδιάστατο συναίσθημα που οδηγεί στην κατάθλιψη.

Ένας λογικός πεσιμιστής δεν παραιτείται αλλά αντίθετα παρακινείται, ενεργοποιείται, ενδυναμώνεται, σπρώχνεται για να πολεμήσει το κακό και αυτό αντίκειται σαφώς, σε ό,τι έχουμε μάθει εδώ και αιώνες για τον πεσιμισμό.

Ο πεσιμισμός δεν είναι κατ’ ανάγκη εραστής του θανάτου, «ερασιθάνατος» όπως τον χαρακτήρισε ο αυτόχειρας Συκουτρής, αλλά μπορεί να είναι λειτουργικός όταν ενεργοποιεί δράση και πολεμά τα κακώς κείμενα. Ο  Μαβίλης ήταν μια τέτοια περίπτωση.

 

Η φιλοσοφία του πεσιμισμού

Ο πεσιμισμός είναι φιλοσοφικό ρεύμα που υποστηρίζει ότι το κακό είναι διάχυτο στη φύση και ο κόσμος είναι κατά βάση κακός.

Αυτό είναι μια άποψη ρεαλιστική, γιατί στηρίζεται στις αδιάψευστες ενδείξεις της φύσης, που εκεί η ζωή είναι μια αλυσίδα από «θάνατο-ζωή». Βλέπε για παράδειγμα την τροφική αλυσίδα των ζώων, όλων τον ζώων, -και αυτών που μιλούν και αυτών που δεν μιλούν-, και θα καταλάβεις.

Καθένα ζώο τρώει όποιο μπορεί χωρίς να δείχνει οίκτο. Ένα, μάλιστα, είδος «ζώου» σκοτώνει και τρώει τα άλλα ζώα, αλλά σκοτώνει και τα ζώα του είδους του αλλά προς θεού όμως δεν τα τρώει, δεν κανίβαλίζει δηλαδή, αλλά  απλά τα σκοτώνει. Μάλιστα δε  πριν τα σκοτώσει ζητά και τη «βοήθεια» από το θεό με προσευχές για να το βοηθήσει να σκοτώσει τους εχθρούς όπως ονομάζει τους απέναντί του

Προφανώς, για όλα τούτα, ο Θεός θα έχει το λόγο του που αφήνει και γίνονται. Εκτός πια και μας αφήνει να δει μέχρι που θα φτάσει η παλιανθρωπιά μας.

Πάλι γέλια από τους θεατές.

Που  οδηγεί ο πεσιμισμός.

Ο άνθρωπος που δεν ξέρει για πιο λογο ο θεός κάνει τα στραβά μάτια σε τόσες άδικες πράξεις των ανθρώπων, υψώνεται μόνος του να βάλει μια ηθική τάξη στα πράγματα σχετικά με την κοινή διαβίωσή του και την απειλή της αλληλοεξόντωσής του.

Αυτός ο στόχος είναι εφικτός και αξίζει να πολεμήσει κανένας.

Αλλά πόλεμο δεν κάνει αυτός που λέει ότι όλα είναι καλά..

Πόλεμο κάνει ο απαισιόδοξος απελπισμένος που βλέπει ότι η δικαιοσύνη και ο πλούτος και τα αξιώματα (να σταθούμε σε αυτά τα τρία αγαθά) δεν αποδίδονται δίκαια, αλλά αρπάζονται άδικα με νόμιμο τρόπο.

Μόνο όποιος δει με την σωστή οπτική γωνία του πεσιμισμού, αγωνίζεται .

 

Ο πεσιμισμός, όμως, όπως και όλες οι θεωρίες κινδυνεύουν από τους οπαδούς τους  με τις ατράνταχτες πεποιθήσεις τους. Τους οπαδούς που δεν εξετάζουν με προσοχή τις ιδέες τους έτσι ώστε να τις υποστηρίξουν με επιφύλαξη, γιατί σοφία σημαίνει επιφύλαξη, που είναι ταυτόσημο με το Σωκρατικό «τίποτα δεν γνωρίζω απόλυτα καλά». Τους οπαδούς που απλοποιούν λανθασμένα τα μεγάλα προβλήματα και προτείνουν με βροντερό τρόπο αδιέξοδες λύσεις όπως παλιότερα ο Εμπεδοκλής στην Αίτνα  και πρόσφατα μια λαμπρή  πένα στον Ταΰγετο..

Όταν οι άνθρωποι «αυτοχειριάζονται» για το προσωπικό τους «πιστεύω» προκαλούν συγκίνηση και πρέπει να κρίνονται με σεβασμό και επιείκεια, γιατί πληρώνουν βαρύτατο τίμημα, με την ίδια τους τη ζωή, για το πιστεύω τους, αλλά όμως δεν είναι καλά παραδείγματα, γιατί υπαινίσσονται με τη μεγίστη πράξη της αυτοχειρίας τους, ότι τα προσωπικά τους «πιστεύω» αγγίζουν ,τάχα, την αλήθεια. Αυτό είναι λάθος, αφού τα προσωπικά, «πιστεύω» κάθε ανθρώπου  (και των πιο σοφών) όλα είναι αδύναμα και ακυρώνονται, εμπρός στην πανιερότητα του «εν οίδα ότι ουδέν οίδα.)

Πού καταλήγουμε:

Το ερώτημα μπαίνει προκλητικά ως εξής:

Ο πεσιμισμός που σημαίνει: « Βλέπω κάκιστα τα πράγματα».

Διδάσκει:

  • Δυναμική δράση κατά του κακού ή
  • παθητική υποταγή στο κακό

 

Την απάντηση θα την εκμαιεύσουμε αν ξαναπιάνουμε με σεβασμό τον παλιό λόγο του  Αριστοτέλη, που λέει ότι σε ηθικά θέματα δεν υπάρχει μεσότητα. Ή ανεβαίνεις στην κορυφή και πολεμάς σαν «κλέφτης» ή μένεις στον κάμπο και υπομένεις σαν ραγιάς  .

 

Άρα πρέπει  κάθε ένας μας να καταλήξει ποιο είναι ηθικό:

η δράση ή η υποταγή;

Τότε θα έχουμε απάντηση προσωπική, εξατομικευμένη και ο καθένας μας θα έχει ο ίδιος την ευθύνη της επιλογής του.

Έκλυσε η αυλαία. Τέλος πρώτης πράξης

 

Χειροκροτήσαμε όλοι έκπληκτοι από την πρωτόγνωρη για μας αντίληψη για τον υγιή πεσιμισμό.

 

Δεύτερη πράξη. Άνοιξε η αυλαία

Ο Ηθοποιός ανακοίνωσε ότι θα απαγγείλει ένα ποίημα του Μαβίλη, που μας στέλνει αισιόδοξα και όχι απαισιόδοξα μηνύματα.

Πως, όμως θα διακρίνουμε τον αισιόδοξο ποιητή, ρώτησε;

Η ερώτηση είναι ρητορική αγαπητοί θεατές Το περιεχόμενό κάθε κειμένου πρέπει να το κρίνει ο αναγνώστης και να το ερμηνεύσει όπως το κατανοεί, αισιόδοξα ή απαισιόδοξα.

Ο αναγνώστης δεν πρέπει να ψάχνει να βρει τι λένε τα κείμενα αλλά να ψάχνει με θάρρος να βρει τι του λένε τα κείμενα και να τα  κρίνει όπως αυτός τα καταλαβαίνει.

Μετά να τα χαιρετά, αν θέλει με ….υπόκλιση ή, αν θέλει, με ….«φυλλοφίλημα» ή, αν θέλει,…. ας τα αντιπαρέλθει με διακριτικότητα, αλλά ποτέ με υπεροψία ή περιφρόνηση.

Τα βιβλία, τα κείμενα και τα ποιήματα θέλουν ευγενείς αναγνώστες. Κάθε βιβλίο λέει εκείνο που  μπορεί να κατανοήσει ο αναγνώστης. Καμιά φορά το βιβλίο λέει στον καλό αναγνώστη και περισσότερα από αυτά που του έχει βάλει στις «αράδες» του να πει ο συγγραφέα του όταν το έγραφε!!!!!!

Και αν σε απογοητεύσει το περιεχόμενο ενός βιβλίου μην το περιφρονείς, γιατί και εκείνο το ίδιο το βιβλίο λυπάται περισσότερο από σένα για τον συγγραφέα του!!

 

Τα λόγια αυτά άρεσαν και ξέσπασαν χειροκροτήματα

 

Ο ηθοποιός είπε  για τον Μαβίλη ότι αγορεύοντας στη βουλή το 1910, σαν βουλευτής Κερκύρας. είπε το περίφημο: «δεν υπάρχει χυδαία γλώσσα, αλλά χυδαίοι άνθρωποι».

Επίσης πολεμώντας σαν εθελοντής το 1912 σκοτώθηκε σε ηλικία 52 χρόνων στην Ήπειρο, στο Δρίσκο!

 

Από μερικούς θεωρείται απαισιόδοξος, σαν ποιητής, αν και δεν έχει κανένα προσωπικό στοιχείο που να φανερώνει κάτι τέτοιο. Είχε αισιοδοξία όλη η ζωή του και πάλεψε να το δείξει .

Τα ποιήματά του ίσα- ίσα που ελεεινολογούν την κλάψα των ανθρώπων που προσπαθούν να «γραπωθούν» από τη ζωή έστω και αν δεν έχει κανένα ευνόητο νόημα γι αυτούς.

Επί πλέον υμνεί τη ζωή που αγωνίζεται για ιδανικά.

Η ζωή αξίζει όταν έχει ιδανικά. Όταν δεν υπηρετεί χυδαίους ανθρώπους που, κάτω από ένα άδικο πλαίσιο νόμων, κλέβουν, αδικούν και ηθικολογούν με υποκρισία.

Λένε πως είπε πεθαίνοντας: «Πολλές τιμές περίμενα, μα όχι να πεθάνω για την πατρίδα μου».

Πάλι χειροκρότησε με ενθουσιασμό ο κόσμος στο θέατρο!!!

 

Ο θάνατος του ήταν ένας  ωραίος λυρικός επίλογος μιας  ζωής με νόημα.

Πάλι χειροκρότησαν

Μετά ,ο ηθοποιός ανέβηκε σε ένα ψηλό βάθρο  και με όσο μπορούσε καλύτερο τρόπο απήγγειλε μια φορά το ποίημα. Το απάγγειλε πάλι για δεύτερη φορά για να το αισθανθούμε καλύτερα.

 

Λήθη

Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε την πίκρα της  ζωής. Όντας βυθίσει ο ήλιος

και το σούρουπο ακολουθήση, μην τους κλαίς, ο καημός σου όσος και να ’ναι.

 

Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε στης λησμονιάς την κρυσταλλένια βρύση·

μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει, αν στάξει γι αυτές δάκρυ από όσους τους αγαπάνε

 

Κι αν πιουν θολό νερό ξαναθυμούνται, πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται

 

Α δε μπορείς παρά να κλαις το δείλι, τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν

:θέλουν αυτή – μα δε βολεί να λησμονήσουν.

 

Όταν τελείωσε γύρισε προς τον κόσμο και είπε:

 

Δεν ξέρω πως ακούστηκε, αλλά εγώ συγκινήθηκα πολύ!

Είναι ένα από τα πιο ευαίσθητα σονέτο. Τα σονέτα του Μαβίλη είναι σαν μια λάμψη αστραπής και τόσο κρατούν, όσο μια ανάσα και μετά σε αφήνουν να ξεδιαλύνεις τα σύμβολα και τους συμβολισμούς με λογισμό και με όνειρα.

Η λήθη, η πίκρα της ζωής, ο θάνατος, οι αναμνήσεις, η ενσυναίσθηση είναι τα υλικά που ο ποιητής διαλέγει να κτίσει τη μουντή πλευρά του σπιτιού της ζωής, την πλευρά κατά τον νοτιά της αντίχαρης και της ανακαρδιάς.

Πεσιμισμό, λοιπόν έχουμε εδώ , ή ρεαλιστική αποτύπωση της ζωής;

Ο ίδιος ο ποιητής με τη ζωή του και τον τρόπο που έζησε μας μιλάει με ρεαλισμό για αγώνα, αφού όπου ντουφέκι κοινωνικής διεκδίκησης πρώτος και καλύτερος, όπου φιλελεύθερο σφύριγμα έδινε το «παρών», αδιαφορώντας για το σφύριγμα της σφαίρας στο …Δρίσκο.

Ο Μαβίλης έδωσε «και αυτό, αγαπητοί μου, μην το ξεχνάμε ποτέ», την εννοιολογική εποπτεία του «χυδαίου» στη βουλή των Ελλήνων.

Αυτά τα λόγια και τα έργα του με τον απαισιόδοξο πεσιμισμό είναι αταίριαστα και ούτε το επιτρέπει η θυσία του να τα συσχετίσουμε.

 

Όμως ξεχαστήκαμε· ας ρίξουμε τώρα μια ματιά στο νόημα του ποιήματος « λήθη» του Μαβίλη.

Τυχερότεροι, λέει ο ίδιος, αυτοί που φεύγουν, μην τους κλαις. Δεν τους τιμάς όταν αναλώνεσαι σε ένα κλάμα για τους ωραίους που έφυγαν. Γιατί τους ωραίους μόνο κλαίει κανείς.

Ωραίους τους έκαναν τα έργα τους και ωραίοι είναι όσο τα παραδείγματα της ζωής τους είναι παράδειγμα ζωής για εμάς.

Μη θολώνεις το δρόμο του χρέους σου με μια λύπη για κείνους και ξεχνάς το μεγάλο χρέος που έχεις να πολεμήσεις για τους ζωντανούς.

Αυτός είναι ο προορισμός του ανθρώπου, να παραδειγματίζεται από τα φωτεινά πρότυπα των ανθρώπων και να αφήσει αναμνήσεις που τον καταξιώνουν (σ.σ. αυτοπραγμάτωση λέγεται αυτό, αγαπητέ αναγνώστη).

Η λύπη οδηγεί σε αδράνεια.

Αυτούς που έφυγαν μην τους κλαις. Θαύμασέ τους. Ο θαυμασμός είναι βάλσαμο και τους αλαφρώνει.

Η πίκρα της ζωής δεν θέλει παρηγοριά, αλλά πόλεμο, να την διώξεις.

Αν κλαις, ξαναζωντανεύεις πίκρες και τις πίκρες τις πολεμάμε, δεν τις ανασταίνουμε.

 

Όταν σου μένει χρόνος από το μεροκάματο του χρέους -το δειλινό- και θες να στοχαστείς για τη ζωή, για τους ανθρώπους, ρίξε μια ματιά στους ζωντανούς που μάχονται άνιση μάχη με την αδικία, τους αδύνατους ζωντανούς, τους πεθαμένους ζωντανούς.

Μόνοι τους δεν μπορούν να ξεφύγουν -να ξεχάσουν- αφού τους άφησε μόνους η μοίρα ή ο Θεός –αδιάφορα.

Γι’ αυτούς πάλεψε, κλάψε αν θες, τούτοι δεν είναι που δεν θέλουν, αλλά δεν ΠΡΕΠΕΙ, ΔΕΝ ΒΟΛΕΙ να λησμονήσουν.

Οι άνθρωποι βιαζόμαστε και συνήθως βλέπουμε τις λέξεις των ποιημάτων, όχι το πνεύμα τους. Ίσως επειδή είναι πιο βολικό το μήνυμα να έχει πεσιμισμό παρά επαναστατικό διδακτισμό, όπως και ο δημιουργός του.

Τούτο το ποίημα αδικεί τον Μαβίλη όταν αντί να δούμε το «πνεύμα» του, που είναι ένα  επαναστατικότερο μανιφέστο που δείχνει τρόπο δράσης και ανοίγει παράθυρο αισιοδοξίας στον κόσμο, βλέπουμε το «γράμμα» του που μιλά συμβολικά για νεκρούς, και αποσπερίτες.

Ο ίδιος ο ποιητής φώναζε και φωνάζει με τα παραδείγματα ζωής που έδωσε: «Δέστε με τι κάνω! Μιμηθείτε με να σωθείτε!»

Για μας κλαίει στα ποιήματά του για την χαμοζωή που μας προσφέρουν και τους προσκυνάμε.

Δεν είναι  πεσιμιστής  ή απαισιόδοξος ο Μαβίλης αυτός που θυσιάστηκε για ιδανικά ενώ είχε όλη την δυνατότητα να ζήσει μια καλή ακίνδυνη ζωή, αφού είχε πλούτο κύρος και δύναμη (σ.σ. ήταν εύπορος, μορφωμένος και βουλευτής ο Μαβίλης)

Πάλι χειροκρότησαν όλοι .

Χειροκρότησαν πολλή ώρα, με ενθουσιασμό!!!

 

Ο Μαβίλης είναι μνημείο ελπίδας και το ποίημά του η «λήθη» είναι η σημαία του μνημείου.

Τι ειρωνεία!!!  Την μνήμη του να την δοξάζει η «λήθη» του!

Πάλι χειροκροτήματα, πολλά και επευφημίες

Έκλυσε η αυλαία. τέλος δεύτερης πράξης και της ομιλιας

Άνοιξε πάλι η αυλαία.  

Ο Ηθοποιός υποκλίθηκε πολλές φορές και ο κόσμος χειροκροτούσε πολλή ώρα. Ύστερα ανόρεκτα, αργά- αργά άρχισε  να αδειάζει από  κόσμο το αρχαίο θέατρο.

 

Ήταν άραγε η μαγεία του αρχαίου  θεάτρου;

Ήταν ο σκοπός της εκδήλωσης ιερός;

Ήταν το θέμα καλό; Ήταν όλα αυτά; Δεν ξέρω!

Ήταν πάντως μια εντυπωσιακή βραδιά. Τα συναισθήματα είχαν υψηλόβαθμο εκθέτη

Ένα ζευγάρι νεαρό από την Κωνσταντινούπολη που ήταν στην οργανωτική επιτροπή   των εκδηλώσεων αυτών στην Ίμβρο πιασμένο χέρι-χέρι, πήγε να συγχαρεί τον ηθοποιό στο καμαρίνι του

Η κοπέλα είπε:

-Ήρθαμε να σας συγχαρούμε και να σας δηλώσουμε πόσο πολύ μας επηρέασε ο τρόπος της σκέψης σας.

Και ο άνδρας συνέχισε :

-Μας γέμισε αισιοδοξία. Μας άρεσαν όλοι όσα ακούσαμε.

-Πετούμε στα ουράνια, είπε η κοπέλα, και μέσα μας φτερουγίζει αλλιώτικα ο έρωτας.

Έριχναν κλέφτηκες ματιές λατρείας ο ένας νέος στον άλλον!

Ο ηθοποιός χαμογελώντας είπε

-Είναι η μαγεία του έρωτα σας που  τα κάνει όλα να λάμπουν!!

-Όχι, Όχι! Είπε με έμφαση  η κοπέλα, τα λόγια σας μας άλλαξαν !

-Χαίρομαι!.

-Θα διώξουμε μακριά τη μιζέρια. είπε ο άντρας και συμφώνησε με νεύματα  η κοπέλα.

Ο ηθοποιός, πάλι ,χαμογέλασε και είπε:

-Βλέπετε λοιπόν αγαπητοί φίλοι μου, το μισό άδειο και το μισογεμάτο ποτήρι δεν περιέχουν τα ίδια πράγματα. Γιατί όπως λέει ο Πρωταγόρας «Πάντων χρημάτων μέτρον ο άνθρωπος» που πάει να πει ότι: «έτσι είναι αν έτσι το νομίζουμε».

Τα παιδιά γέλασαν.

-Αδειάστε τον πεσιμισμό από τα μαύρα συναισθήματα και γεμίστε τον με λογική!!

Το ζευγάρι κοιταζόταν.

-Κυβερνάτε τα  συναισθήματα σας με τη λογική!

-Μα τα συναισθήματα ακούν τη λογική ρώτησε η κοπέλα;

-Πάντα!!! «Νους ορά, νους ακούει, νους γεύεται, νους οσφραίνεται και νους θωπεύει » Να το θυμάστε! Είπε ο ηθοποιός.

 

Η καρδιά και η ψυχή, είναι ορθολογιστές, τεχνοκράτες και δουλεύουν με τον κανόνα της λογικής …..όταν υπάρχει!

 

Καληνύχτα σας είπε ο ηθοποιός και χαιρέτησε με χειροφίλημα τη δεσποινίδα και χειραψία τον νεαρό ενώ συγχρόνως του έδωσε ένα μικρό φάκελο λέγοντάς τους Να το διαβάσετε όταν έχετε χρόνο και έφυγε.

Το επόμενο πρωί το ζευγάρι των νέων πίνοντας τον καφέ τους προσπαθούσε να λύσει το ακόλουθο πρόβλημα που περιείχε το γράμμα του ηθοποιού που μόλις άνοιξαν και είχε τυπωθεί  με ιδιότυπη μορφή, Το πρόβλημα έλεγε:

 

Η πρώτη Ολυμπιάδα, όπως

πρέπει να ξέρεις, έγινε το 776 προ Χριστού. Η 293η Ολυμπιάδα είναι δυστυχώς η τελευταία.

Μετά τις κατάργησε  κάποιος ανόητος αυτοκράτορας. Σε ένδειξη σεβασμού προς τον πολιτισμό εκείνο ψάξε

και βρες με βάση τα δεδομένα που άκουσες παραπάνω: 1ο Ποιο έτος μ..Χ. έγινε η τελευταία

ολυμπιάδα; 2ο Αν όλα πήγαιναν καλά και δεν καταριόντουσαν οι Ολυμπιακοί αγώνες ποιος

θα ήταν ο αριθμός της Ολυμπιάδας που γιορτάσαμε στην Αθήνα το 2004. 3ο Αν βρήκες

την προηγούμενη απάντηση και είναι «ΧΧΧ» ο αριθμός της Ολυμπιάδας της Αθήνας,.

 τότε θα κατάλαβες ότι δεν θα ήταν το έτος 2004 που θα γιορτάζαμε στην

Αθήνα την «ΧΧΧ» Ολυμπιάδα, αλλά άλλος έτος αλλά πιο;

.Το  2001,το 2002,το 2003 ή 2005 ή άλλο; έτος

Είθε να προσπαθήσετε να το βρείτε

Είθε!!!