Γεννιόμαστε ή γινόμαστε.

  1. Γεννιόμαστε ή γινόμαστε.

Το λεωφορείο  είχε ξεκινήσει νωρίς το πρωί  από την Κατάνια με τελικό προορισμό για σήμερα  τις Συρακούσες!

Βρισκόμουν στη« Μεγάλη Ελλάδα » για ένα επταήμερο προσκύνημα με μια μεγάλη παρέα εκλεκτών φίλων!

Με τη βοήθεια του  μικροφώνου του λεωφορείου, που το περιφέραμε από χέρι σε χέρι,  σχεδόν μια ώρα, συζητούσαμε, αν είμαστε εκεί σαν περιηγητές ή σαν τουρίστες.

Δεν θα τελειώναμε αν δεν έπαιρνε τον λόγο  ο συνήθως λιγομίλητος της παρέας, που τον αποκαλούμε φιλικά «Αλκαίο», μια και είναι από τη Μυτιλήνη και γράφει και στίχους . Αυτός σε δυο λεπτά συνόψισε και κατέληξε στο εξής:

Ο Περιηγητής, είπε, είναι ένας «πραματευτής», ένας γυρολόγος που διαπραγματεύεται, γυρίζοντας από εδώ και από εκεί, να αγοράσει ότι τον ενδιαφέρει.  Ο περιηγητής πηγαίνει  ,όπου πάει, να δει και να μάθει και λιγότερο να διασκεδάσει. Έχει περισσότερες πνευματικές φροντίδες!

Ο Τουρίστας  διαφέρει σε τούτο.  Είναι ένας καταναλωτής που μεταφέρεται από τόπο σε τόπο για να δει και να γνωρίσει ότι οι άλλοι έχουν αποδιαλέξει γι αυτών. Ο τουρίστας πηγαίνει να δει και να διασκεδάσει και λιγότερο να γνωρίσει και να μάθει. Έχει περισσότερες σωματικές φροντίδες!

Αυτές είναι οι βασικές διαφορές αν και ο «άνθρωπος»  σε κάθε περίπτωση κάνει τη διαφορά, αφού εύκολα ο περιηγητής γίνεται τουρίστας και ο τουρίστας περιηγητής.

Κύριοι, εμείς εδώ δηλώσαμε ότι ήρθαμε σαν περιηγητές! Τέλος οι φλυαρίες!  Ήρθαμε να «μάθουμε». Στο σκοπό μας λοιπόν!

Ανακουφισθήκαμε όλοι που με τόση συντομία έκλεισε τη συζήτηση.

Τότε ένας συνταξιδιώτη μας  σηκώθηκε αυθόρμητα πήγε  στην μπροστινή   θέση, που ήταν το μικρόφωνο και ετοιμαζόταν να πει κάτι. Δεν ξαφνιαστήκαμε γιατί το έκαναν συχνά αυτό και άλλοι συνταξιδιώτες μας, όταν είχαν να ανακοινώσουν μια ενδιαφέρουσα πληροφορία  ή να πουν ένα έξυπνο  ανέκδοτο  ή ότι άλλο που θα έκανε  πιο ευχάριστο το ταξίδι μας.

Αγαπητοί μου φίλοι είπε, ήρθαν στο νου μου μνήμες παλιές που έχουν σχέση με την αυτοκαταστροφική συμπεριφορά ενός ανθρώπου ευφυούς. Θυμήθηκα τον Αλκιβιάδη, αυτόν το μεγάλο πολιτικό και στρατηγό  της Αθηναϊκής δημοκρατίας που η θυελλώδεις πολιτική του κατρακύλα άρχισε από αυτά τα μέρη που τώρα έχουμε επισκεφτεί.

Σταμάτησαν οι μικρό- συζητήσεις στο λεωφορείο, πράγμα που φανέρωνε ότι τους άρεσε η πρόταση.

Ο Αλκιβιάδης είπε πνίγηκε από τον εγωισμό του. Από αυτό το νησί που ταξιδεύουμε τώρα έφυγε αυτοεξόριστος και ζήτησε ασυλία από τους εχθρούς του τους Σπαρτιάτες.

Δεν είχε κατανοήσει αυτός ο ευφυής άνθρωπος ότι η θαυμάσια αθηναϊκή δημοκρατία θεωρούσε την προπέτεια και την αλαζονεία των πολιτών επικίνδυνες για τη λειτουργία της ίδιας της δημοκρατίας,. Η αθηναϊκή δημοκρατία δεν χαριζόταν σε κανέναν πολίτη της που έδειχνε αντικοινωνικές συμπεριφορές !

Φαίνεται, δεν έπιασαν τόπο οι νουθεσίες των σοφών και διασήμων δασκάλων του και του ένδοξου κηδεμόνα του. Περικλή.. Καταστράφηκε και κατέστρεψε φίλους και εχθρούς, αλλά, κυρίως, την Αθήνα και την Ελλάδα.

Η αρχή του τέλους για τον σπουδαίο Αλκιβιάδη αρχίζει όταν συμβούλεψε τους αθηναίους  να εκστρατεύσουν στην μακρινή Σικελία. Σε αντίθεση με τον Νικία που τους απέτρεπε από κάτι τέτοιο.

Αποδειχτήκαν και οι δύο αυτοί στρατηγοί πολύ επιζήμιοι, όχι μόνο για την Αθήνα, αλλά και για τον κόσμο ολόκληρο, αφού έβλαψαν την Αθήνα ο πρώτος με την άμετρη υπεροψία του και ό άλλος με την άτολμη φρονιμάδα του!

Τον κόσμο τον έβλαψαν γιατί υποθέτουμε ότι θα ήταν καλλίτερος, αν στη θέση της Ρώμης ήταν η ωριμότερη Αθήνα ή αν στη θέση της Πέλλας ήταν η επίσης  ωριμότερη Αθήνα. Αλλά το ΑΝ είναι υπόθεση αβέβαιη και εμείς τώρα λέμε …..ευχάριστες  εικασίες.

Ο Νικίας, σοφός στρατηγός, στην δύση της ακμής του τότε, 54 ετών, τους συμβούλευε να μη διακινδυνεύσουν (ρισκάρουν) κάνοντας την εκστρατεία στην Σικελία, γιατί ήταν ανέτοιμοι.

Ο Αλκιβιάδης, αντίθετα, που ήταν τότε στο άνθος της νιότης του,36 ετών, τους παρότρυνε να τολμήσουν,

Οι Αθηναίοι δέχτηκαν τη γνώμη του Αλκιβιάδη, να κάνουν την εκστρατεία αλλά την αρχηγία της εκστρατείας την ανέθεσαν στον Νικία, τον συντηρητικό νου και έμπειρο στρατηγό. Σε αυτόν που είχε επιφυλάξεις!

Οι Αθηναίοι, όπως ακούτε, θαύμασαν την γνώμη του Αλκιβιάδη. Αλλά αρχιστράτηγο όρισαν τον Νικία.

Η σοφή εκκλησία του Δήμου έκανε το ορθότερο ή ηθικότερο! Ακολούθησε την χρυσή μεσότητα

 

Ο στόλος ετοιμάστηκε και ξεκίνησε εορταστικά από τον Πειραιά, αλλά πριν φτάσει ο λαμπρός αυτός στόλος στην Σικελία, οι Αθηναίοι  ανακάλεσαν τον Αλκιβιάδη από την εκστρατεία για να τον τιμωρήσουν, επειδή πρόσβαλε τους θεούς τους.

-Η Ελλάδα πάντα σκοτώνει τους καλούς! είπε κάποιος από τους εκδρομείς, δυνατά!.

-Λάθος, αγαπητέ φίλε!!!! Έκανε πολύ σωστά, η αθηναϊκή δημοκρατία με τους πανίσχυρους νόμους της, στον Αλκιβιάδη. Δεν ήταν ο μόνος που τιμωρήθηκε από την δημοκρατία των αθηναίων. Θα σας φανεί παράξενο, αλλά είναι αλήθεια, ότι για παρόμοιους λόγους τιμώρησαν και πολλούς άλλους διάσημος άντρες

-Ποιους  ρώτησαν μερικοί;

Είναι πάρα  πολλοί, θα σας αναφέρω τα ονόματα από τους σημαντικότερους που είναι: Σωκράτης, Θεμιστοκλής, Μιλτιάδης, Αριστείδης ο Δίκαιος, Φειδίας, Αισχύλος, Σοφοκλής, Ευριπίδης, Ηρόδοτος!, Θουκυδίδης, Αριστοφάνης, Ισοκράτης.

Όλοι στο λεωφορείο αναστατώθηκαν

-Μα είναι δυνατόν να μην αδικηθήκαν αυτοί οι άνθρωποι; Φώναξε κάποιος.

-Όλοι αυτοί οι διακεκριμένοι πολίτες ,φίλοι μου, συνέχισε ο ομιλητής πρέπει να γνώριζαν ότι δικάστηκαν με νόμους δίκαιους από μια κοινωνία που γνώριζε ότι κανείς, όσο επιφανής και αν είναι, δεν είναι υπεράνω των νόμων. Από τους επιφανείς συνανθρώπους τους καταλύθηκαν τα ωραία πολιτεύματα των ανθρώπων. Οι επιφανείς εύκολα γίνονται αλαζόνες όταν βλέπουν τα θαυμαστικά των ανθρώπων να τους λιβανίζουν.

Η δημοκρατία όσα λάθη και να κάνει πρέπει να παραδεχτούμε ότι είναι το δίκαιο και παρήγορο σοφό λάθος των ανθρώπων!

-Σοφό και λάθος! Δεν είναι αντιφατικά αυτά, είπε, κάποιος;

-Όχι, αγαπητέ μου και θα εξηγήσω!

Η Δημοκρατία, έτσι όπως συνέλαβαν την ιδέα της οι έλληνες είναι ένα θεώρημα μαθηματικό, με υπόθεση και απόδειξη. Απόδειξη που έγινε αξίωμα βασικό της πολιτικής ιστορίας του ανθρώπου.

Όλα τα  θεωρήματα στα μαθηματικά έχουν τη μορφή λογικών υποθέσεων: αν ισχύει το Α, τότε συμπεραίνουμε ότι θα ισχύει και το Β.

Το βασικό θεώρημα και θεμέλιο της δημοκρατίας είναι η υπόθεση ότι: « όλων των ανθρώπων η γνώμη έχει την ίδια βαρύτητα!»

Ανοίγουμε μια παρένθεση, αγαπητοί φίλοι.

Αυτό δεν αποδεικνύεται και ούτε είναι λογικό να ισχύει, ότι δηλαδή, όλοι έχουμε την ίδια εξυπνάδα, και έχει ίδια βαρύτητα κάθε γνώμη. Άρα είναι λάθος να το λέμε, αλλά όμως το υποθέτουμε ότι είναι αληθινό για το κοινό καλό μας. (είναι κοινό καλό να νιώθουμε όλοι ίσοι). Δεν είμαστε όλοι το ίδιο έξυπνοι. Το γνωρίζουμε αυτό  αλλά είναι δύσκολο- πολύ δύσκολο- να το αποδείξουμε, και να το αποδεχτούμε όλοι γιατί.

1ον  Δεν γνωρίζουμε τι είδους εξυπνάδα (υπάρχουν πολλές !!!) απαιτείται να έχουν οι άνθρωποι  για να ζουν δίκαια σε μια κοινωνία και

2ον Ακόμη και αν ξέραμε το είδος της εξυπνάδας, δεν θα μπορούσαμε να την μετρήσουμε με ακρίβεια αφού μέρος της εξυπνάδας μας είναι και ο φόβος, η χαρά, η ψυχική διάθεση, και

3ον Ποτέ, δεν θα βρούμε απόλυτα αξιόπιστο αξιολογητή, δηλαδή ηθικό, δίκαιο και σοφό κριτή για να κρίνει την εξυπνάδα μας, μια και τέτοιος δίκαιος κριτής είναι μόνο ο θεός.

Άρα αναγκαστικά δεχόμαστε την υπόθεση ότι: «όλων των ανθρώπων το μυαλό έχει την ίδια εξυπνάδα. Και συνακόλουθα συμπεραίνουμε ότι όλων οι κρίσεις ,οι γνώμες είναι ισοδύναμες δίκαιες και υπηρετούν την αλήθεια. Να γιατί είναι ένα σοφό λάθος. Να γιατί οι έλληνες ήταν σοφοί και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η δημοκρατία είναι το ασφαλέστερο πολίτευμα για μια κοινωνία.

Κάποιος από τις πίσω θέσεις του λεωφορείου φώναξε δυνατά:

-Πώς γεννήθηκαν, τότε, στην αρχαία Ελλάδα ,ταυτόχρονα, τόσοι  ευφυείς άνθρωποι ,ενώ γεννιέται ένας κάθε χίλια χρόνια, που λέει ο λόγος.

-Φίλε μου, ανοίγεις ένα μεγάλο θέμα, αφού δεν ξέρουμε αν γεννήθηκαν σοφοί ή τους έφτιαξε η δημοκρατία σοφούς!

-Τι δηλαδή δεν γεννιέται κανείς ευφυής αλλά γίνεται, ξαναρώτησε ο ίδιος συνταξιδιώτης.

-Αυτό είναι ένα άλλο θέμα, αλλά ευχαρίστως θα απαντήσω, αν και οι άλλοι συνεπιβάτες επιθυμούν να ακούσουν και μου δίνετε το χρόνο!

Κανείς δεν απάντησε, σημάδι ότι όλοι περίμεναν την συνέχεια.

 

Ας μιλήσουμε λοιπόν για το μεγάλο αυτό ζήτημα

«Γεννιέται ή γίνεται κανείς ταλαντούχος ή ευφυής άνθρωπος»;

 

Ένα μεγάλο πρόβλημα που απασχόλησε και απασχολεί τους ανθρώπους είναι να μάθουν τι επιδρά περισσότερο η κληρονομικότητα ή το περιβάλλον στην ευφυΐα του ανθρώπου.

Σήμερα πιστεύει, η πλειοψηφία των ειδικών ότι η κληρονομικότητα παίζει σημαντικό ρόλο, αλλά το περιβάλλον φαίνεται να παίζει πολύ σημαντικότερο, γιατί μπορούμε  περισσότερο να το παρατηρήσουμε και να το επηρεάσουμε.

Αν παρατηρήσουμε τους ανθρώπους που έχουν κάνει πολύ σπουδαία επιτεύγματα στην τέχνη, στα γράμματα ή σε διάφορους τομείς, (τους σοφούς μας δηλαδή) θα δυσκολευτούμε να πούμε, αν, ό,τι πέτυχαν, το οφείλουν στην κληρονομημένη ευφυΐα τους ή στο κατάλληλο περιβάλλον που έζησαν και τους καθοδήγησε.

Υπάρχουν άνθρωποι με εξαιρετική κληρονομημένη ευφυΐα, οι οποίοι, όμως, δεν μπόρεσαν να αναπτύξουν τις ικανότητες, τους γιατί έζησαν σε ένα περιβάλλον που δεν ευνοούσε την ανάπτυξή τους.

Αντίθετα, όλοι ανεξαιρέτως οι άνθρωποι που έχουν πετύχει πολλά σημαντικά πράγματα σε διάφορους τομείς, έχουν ζήσει σε ένα περιβάλλον που ευνόησε την ανάπτυξη τους και τους παρακίνησε να καταβάλουν μεγάλη προσπάθεια.

 

Οι επιστημονες στην προσπάθειά τους να δώσουν απάντηση στην υπόθεση, αν τα ταλέντα γεννιούνται ή γίνονται δεν μπορούν να καταλήξουν  γιατί τα γονίδια φαίνεται να έχουν μια δεδομένη τιμή που καθορίζεται από τη φύση και την οποία δεν μπορούμε να την αλλάζουμε. Ενώ το περιβάλλον, έχει μια ελαστική τιμή ,μπορούμε και το βελτιώνουμε και ως εκ τούτου έχει μεγαλύτερη πρακτική και ηθική αξία να δίνουμε μεγαλύτερη βαρύτητα στην επίδραση του περιβάλλοντος.

Αν προσπαθήσει, κάποιος, να πάρει μια πιο ξεκάθαρη θέση πρέπει να απαντήσει πρώτα στο ερώτημα:

Την ευφυΐα ή το ταλέντο του πλήθους των Λατινοαμερικανών ποδοσφαιριστών ή την ευφυΐα του πλήθους των Εβραίων καθηγητών στα πανεπιστήμια ή την ευφυΐα του πλήθους των αρχαίων Ελλήνων διανοητών την καθόρισε ή την καθορίζει το περιβάλλον ή η ράτσα; Τότε, ίσως, βρεθεί κανείς σε δίλημμα, και να μη μπορεί να απαντήσει. Γιατί παρατηρούμε ότι όπου δημιουργείται κατάλληλο περιβάλλον εκεί ανθούν και τα ταλέντα.

Η βοήθεια που μπορούμε να δώσουμε στους ανθρώπους είναι να βελτιώσουμε το περιβάλλον.

Η άποψη, ότι υπερέχει το περιβάλλον της κληρονομικότητας έχει και ένα ηθικό αισιόδοξο μήνυμα, αφού καταλήγει στο συμπέρασμα  ότι μπορούμε να πολλαπλασιάσουμε τη δυνατότητα κάθε ανθρώπου, μόνο αν βελτιώσουμε το περιβάλλον του, αφού η ευφυΐα που του κληροδότησε η φύση είναι δεδομένη (και προς το παρόν δεν μπορούμε να την αλλάξουμε.

 

Όπως είπαμε και στην αρχή είναι απόλυτα φυσικό και αναμενόμενο ορισμένοι άνθρωποι να είναι πιο προικισμένοι από τη φύση αλλά είναι επίσης φυσικό ότι αυτή η προίκα είναι ελαφρός μεγαλύτερη από την προίκα των άλλων ανθρώπων.

Σε κάθε περίπτωση οι χαρισματικοί δεν είναι υπεράνθρωποι.

Έχουν μια διαφορά που πρέπει να κινείται μέσα στα φυσιολογικά όρια που κινούνται όλα τα ανθρώπινα μεγέθη ( το ύψος μας το τρέξιμο η τριχοφυΐα και άλλα  π.Χ. Ο δίμετρος άντρας δεν είναι διπλάσιος σε ύψος από τον μέσο άντρα με ύψος 1,70, ούτε ο παγκόσμιος πρωταθλητής των εκατό μέτρων τρέχει διπλάσιο από τον μέσο άνθρωπο, ούτε ο μακρόβιος άνθρωπος ζει πολύ περισσότερα χρόνια από όσα ζει ο μέσος άνθρωπος. Αυτά τα παραδείγματα μας κάνουν να υποθέσουμε ότι και ο ευφυής υπερέχει από τον μέσο άνθρωπο όχι πάρα πολύ και εύκολα τον πλησιάζουμε ή και τους ξεπερνάμε αν εμείς οι μέσοι άνθρωποι έχουμε καλύτερο περιβάλλον από τον ευφυή ).

Αν και δεν υπάρχει κανένα αξιόπιστο κριτήριο που να μετράει με ακρίβεια την ευφυΐα οι άνθρωποι κάνουν αυθαίρετες εκτιμήσεις και φαντάζονται υπερφυσικές τις διαφορές που παρατηρούν στους χαρισματικούς.

Αυτό δεν είναι αλήθεια γιατί το περιβάλλον ασκεί ισχυρότερη επίδραση από την ευφυΐα για  να γίνει κανείς ταλέντο.

Υπάρχουν ένα σωρό μύθοι γύρω από τον Αϊνστάιν, τον Έντισον, τον Ζολά, τους Μπιτλς, τον Ναπολέοντα κ.λ.π. ότι τάχα δεν έγιναν ό,τι έγιναν λόγω του υποστηριχτικού περιβάλλοντος και της προσπάθειάς τους αλλά λόγω εξαιρετικής ευφυΐας.

Οι ευφυείς  άνθρωποι δεν είναι τόσο διακριτοί και αναγνωρίσιμοι. Δεν θα μας ξεπερνούσαν τόσο πολύ και δεν θα τους αναγνωρίζαμε μεταξύ μας αν δεν είχαν το κατάλληλο περιβάλλον.

Αρκεί να θυμηθούμε το Γάλλο Νομπελίστα της Ιατρικής Γκιγιεμέν, του οποίου η θεωρία αρχικά χαρακτηρίστηκε ως «αποκύημα νοσηρής φαντασίας». Αυτά έλεγαν και για τον Αϊνστάιν. Η περίπτωσή του είναι ίσως η πιο εντυπωσιακή, αλλά όχι η μοναδική.

Ο Αϊνστάιν ο ίδιος έλεγε;  «Αν η θεωρία μου  αποδειχθεί σωστή, οι Γερμανοί θα με θεωρήσουν Γερμανό, οι Ελβετοί Ελβετό πολίτη και οι Γάλλοι μεγάλο επιστήμονα. Αν αποδειχθεί λάθος, οι Γάλλοι θα πουν ότι είμαι Ελβετός, οι Ελβετοί Γερμανός και οι Γερμανοί Εβραίος». Αυτό επιβεβαιώνει  τα αβέβαια κριτήρια  που στηριζόμαστε για να προδικάσουμε αν είναι ή δεν είναι κανείς ευφυής ή χαρισματικός.

Άλλα τι είδους ικανότητα έχουν οι ευφυείς;

Υποστηρίζεται ότι μπορεί να είναι κάποιος πιο έξυπνος σε θέματα γνώσεων όπως στη Γλώσσα, στα Μαθηματικά, στη Μουσική κ.λ.π. αλλά όχι σε θέματα που αφορούν τη συναισθηματική ή την πνευματική νοημοσύνη.

Αλλά χωρίς  συναισθηματική νοημοσύνη δεν μπορείς να πεις δυνατά θέλω και μπορώ!

Και χωρίς πνευματική νοημοσύνη δεν μπορείς να ξεχωρίσεις για ποια πράγματα πρέπει να θέλεις να αγωνίζεσαι στη ζωή.

Πρεπει να γνωρίζουμε ότι την άξια της φιλοσοφημένης ζωής που οδηγεί τους ανθρώπους να ασχολούνται στη ζωή με πολύ σπουδαία και ουσιαστικά πράγματα.

Να θυσιάζονται για υψηλά ιδανικά..

Να θυσιάζονται για τους ανθρώπους που προστατεύουν.

Να μην αδικούν.

Που καταλήγουμε

Η τελική πρόοδος ενός ταλέντου δεν εξαρτάται, από την κληρονομικότητα, αλλά ,κυρίως, από το περιβάλλον του.

Δεν ισχυρίζεται κανεις ότι δεν υπάρχουν ευφυείς άνθρωποι, απλά λένε ότι δεν απέχει η ευφυΐα τους υπερβολικά πολύ από την ευφυΐα ενός μέσου ανθρώπου.

Το περιβάλλον είναι εκείνο που βοήθησε στην Αθήνα να γίνουν (όχι να γεννηθούν) θαυμάσιοι φιλόσοφοι και στη Σπάρτη να γίνουν (όχι να γεννηθούν) θαυμάσιοι γενναίοι πολεμιστές

 

Δεν ξέρω αν σας έπεισα ότι το περιβάλλον είναι το σημαντικότερο και όχι η κληρονομικότητα που σημαίνει, φίλοι μου και συνταξιδιώτες, ότι η πλάστιγγα κλίνει προς το γινόμαστε και όχι προς το γεννιόμαστε.  .

Δεν ξέρω αν σας έπεισα εγώ πάντως το πιστεύω.

Μιλούσα τόση ώρα, είπε ο συνταξιούχος, έχοντας πάντα κατά νου τον ευφυή Αλκιβιάδη, αλλά , όπως θα διαπιστώσατε δεν ήταν ευφυής σε όλου τους τομείς και τα ….μούσκεψε στη ζωή του όπως και άλλοι πολύ ευφυείς.

Με όσα είπαμε δεν μειώσαμε την αξία των διάσημων ευφυών σοφών μας, απλά τους φέρουμε πιο κοντά μας.

Αλλά αν θέλετε να τους αγγίξετε κιόλας, μπορώ να σας προτείνω ένα τρόπο είπε και γέλασε!

-Πολύ ευχαρίστως είπαν όλοι, τι μας προτείνεις να κάνουμε;

-Θα έχετε αυτή τη χαρά αν λύσετε το ίδιο πρόβλημα που έλυσε ένας από τους παλιούς σοφούς μας !

-Τι πρόβλημα είναι αυτό ρώτησε  κάποιος με έκπληξη μεγάλη

– Είναι μικρό, σύντομο και έξυπνο! Ακούστε το.

-Να κρατήσουμε σημειώσεις, μια στιγμή περίμενε , του φώναξαν.

-Δεν χρειάζεται έχει λακωνική συντομία, σαν μια ανάσα. Ακούστε το !

 

-«Ο Βίας, ο Σόλων και ο Χείλων ήταν τρεις από τους επτά σοφούς μας, όπως ξέρετε.

Μια μέρα ο Βίας, θέλοντας να δοκιμάσει την εξυπνάδα του Σόλωνα και του Χείλωνα έκανε το εξής:  Διάλεξε δύο διαφορετικούς μονοψήφιους αριθμούς από το 3 μέχρι το 9.και είπε μυστικά στο αυτί του  Σόλωνα το άθροισμα των δυο αυτών αριθμών τους και στο αυτί του Χείλωνα το γινόμενο των δυο αυτών αριθμών.

Τώρα θέλω να βρείτε ποίοι είναι οι δύο αριθμοί που διάλεξα και σας ψιθύρισα στο αυτί;!

Ο Σόλων και ο Χείλων κοιτάχτηκαν με αμηχανία!

Δεν τους ξέρω λέει ο Σόλων!!

Ούτε εγώ λέει ο Χείλων!!!

Τώρα εγώ τους ξέρω λέει ο Σόλων!!!!

Η σιωπή είναι χρυσός είπε ο Χείλων παραδεχόμενος την ήττα του!!!!!.

Ποίοι ήταν οι αριθμοί που δυσκόλεψαν τον Σόλωνα και τον Xείλωνα;

Γιατί το «ούτε κι εγώ»  που είπε ο Χείλωνας, βοήθησε τον Σόλωνα να βρει τους δυο αριθμούς;

 

Σας ευχαριστώ που ακούσατε με τόση προσοχή. Όποιος έχει ερωτήσεις, ας τις κρατήσει γι αργότερα, τώρα δεν έχουμε χρόνο.

Φτάσαμε, είπε, ενώ το λεωφορείο σταματούσε μπροστά στο ξενοδοχείο Grant Hotel Ortigia. μέσα στην ωραία πόλη των Συρακουσών.

Το βράδυ στο δείπνο η συζήτηση φούντωσε πάλι

Αλλά τώρα ειπώθηκαν αμφισβητήσεις με τρανταχτές απόψεις

Οι ευφυείς είναι πολύ πιο ψηλά από εκεί που τους κατέβασες του είπαν.

Φίλοι μου, πρόθεσή μου δεν είναι να τους ανεβοκατεβάσω, αλλά να δείξουμε αν γεννιούνται ή αν γίνονται .

Αν ένα ταλέντο δεν ασκηθεί θα τον ξεπεράσει ένας μέτριος που ασκείται.

Αν ένα ταλέντο ασκηθεί θα ξεπερνά πάντα ένα μέσο άνθρωπο που επίσης ασκείται.

Αν αισθανόμαστε δέος μπροστά στα επιτεύγματα των σοφών ανθρώπων να πιστεύουμε ότι αυτά είναι αποτέλεσμα της μεγάλης προσπάθειας τους και λιγότερο του ταλέντου τους

Ας  κλείσουμε τώρα την συζήτηση με ένα ειρωνικό σχόλιο.

Δεν ειρωνεύομαι τις γνώσεις τις πολλές.

Ούτε κανένα μας σοφό μα τον συγκρίνω

Με τη σοφία του αυγού ενός πουλιού,

μιας μύγας ταπεινής ή μιας χελώνας,

σαν βγαίνει από κώλο στρογγυλό

κρατει εντολή επάνω του γραμμένη

να βγει η ζωή από το αυγό σαν ζεσταθεί

Τότε τον νιώθω τιποτένιο τον σοφό μας

Και ο φτωχικός εμένα ο νους μου απορεί

Καποιος κρυφός σοφός θεός μαζί μας παίζει.