Μην μου θυμώνεις

Οι Αθηναίοι την Άνοιξη του 416 και ενώ βρισκόντουσαν στον 16ο χρόνο του πολέμου με τους Πελοποννησίους προβληματίζονταν αν πρέπει να εκστρατεύσουν στην μακρινή Σικελία.
Κυρίως τους επηρέαζαν οι γνώμες δύο σπουδαίων στρατηγών του Αλκιβιάδη (γιου του Κλεινία) και του Νικία (γιου του Νικάρατου).

Μην μου θυμώνεις

Του  Αντώνη Καραμπάτσου

 

Έχουμε γνώσεις, είπες, και θα βρούμε

στον ουρανό  ψηλά τις μαύρες τρύπες

κι όλες εκείνες τις κοινές τις εξισώσεις

και εμείς θα λύσουμε το αίνιγμα το μέγα

 

Δεν ειρωνεύομαι τις γνώσεις τις πολλές.

Μα σαν κοιτάζω γύρω μου τα απλά.

Πρωτόγονο εργαλείο μοιάζει, φίλε,

ο νους μας ο σοφός σαν συγκριθεί

Με τη σοφία του αυγού ενός πουλιού,

μιας μύγας ταπεινής ή μιας χελώνας,

που βγαίνει από τον πόρο της ντροπής!!!

με εντολές επάνω του γραμμένες

-σαν τις σκυτάλες του παλιού καιρού-

που βγάζουνε σαν τυλιχτούν με ζέστη

μάτια, περίτεχνα με χρώματα φτερά

και μνήμες για αλάνθαστα ταξίδια

 

Και οι σύγχρονοι σοφοί τάχα δεν μοιάζουν

με εκείνον τον παλιό τον Δαίδαλο σοφό

που έφτιαχνε ανάλαφρα φτερά για να πετάξει

ο δύστυχος απ τα δεσμά του Μίνωα μακριά.

 

Τι απορία, τι έκπληξη θα είχε εκείνος τώρα

σαν έβλεπε ο Δαίδαλος, αυτός ο στοχαστής

το πρότυπό μας το έξυπνο, που το χουμε καμάρι,

ότι µε κείνα τα βαριά, τα σίδερα στα πόδια

που ήταν δεσμά ασήκωτα εκεί να τον κρατούνε

εμείς, οι τωρινοί σοφοί εκείνου οι μαθητάδες,

φτιάξαμε τα σωστά φτερά τώρα για να πετάμε.

 

Σαν να υπάρχει μυστικό, φίλε, καλά κρυμμένο

που ξεδιπλώνεται αργά, σταλιά -σταλιά εμπρός μας;

Να ‘ναι του νου μας τα σκαλιά καθώς αυτός ψηλώνει

ή είναι ο κρυφός θεός όπου μαζί μας παίζει.

 

 

Ο καιρός

Στη Σάμο πριν λίγα χρόνια είχα την τύχη και τη χαρά να παρακολουθήσω έναν πρωτότυπο διαγωνισμό που οργάνωσε ο Δήμος του Πυθαγορείου.
Σύμφωνα με την προκήρυξη του διαγωνισμού έπρεπε να βρεθεί το μέσον του Ευπαλίνειου Ορύγματος χωρίς την βοήθεια τεχνικών μέσων.
Το Ευπαλίνειο Όρυγμα είναι υπόγειο υδραγωγείο μήκους 1045 μέτρων που σχεδίασε και έφτιαξε ο Ευπαλίνος από τα Μέγαρα όταν κυβερνούσε την Σάμο ο τύραννος Πολυκράτης τον 6ο αιώνα.

Ο καιρός

Του Α. Καραμπάτσου 

 

 

Καμιά φορά αλλάζει ξαφνικά ο καιρός

και σαν φτερό σε φέρνει και σε πάει…..

Πελαγωμένη από έρωτα η ψυχή αλλού,

κι αλλού ο νους δεμένος στην αγάπη.

 

μέλπει η αγάπη, κι ο έρωτας δονεί

κι αντικριστά αν λάχει και βρεθούνε

Το μπούσουλα θα χάσεις στη στιγμή

Και το καράβι έρμαιο  θα μείνει

 

Σαν θα βρεθείς σε τέτοιας θάλασσας νερά

Μη βασιστείς σε κανενός τη γνώση,

απάντηση κανείς δεν θα σου πει

το διάκι ή το κουπί αν θα σε σώσει.

 

Άλλοι θα πούνε την καρδιά να ακούς

και νικητή τον έρωτα να φέρεις.

κι άλλοι τη ρώτα να κρατάς του νου

μη κάνεις την αγάπη νικημένη.

 

Γνώμη οι σοφοί δεν θέλουνε να πουν,

σιωπούν αυτοί γεμάτοι αμφιβολίες

και οι θεοί την προσευχή σου δεν ακούν,

κουφοί αυτοί σαν προκαλούν θεομηνίες

 

Μόνος εσύ ελλανοδίκης και κριτής

να βρεις ποιον νικητή θα στεφανώσεις

τον θεατών να μην ακούς τις ιαχές,

όλοι μιλούν από συνήθεια στην αρένα

 

Σε τέτοιο δύσκολο καιρό ταξιδευτής

αν βρεις ποριά που μπάζει σε λιμάνι

θα ‘έχεις διαλέξει νικητή ,μα θα πονάς

γι αυτόν που έχασες σ’ εκείνο το ταξίδι.

 

Δέσου στο μώλο με κάβους δυνατούς

Σε ντόκους στο μυχό βαθειά του κόλπου!

μούτσος θα είσαι στα ρηχά τώρα νερά

τη ρότα έχασες δεν είσαι καπετάνιος

 

Τι ειρωνεία θα σκεφτείς με όμοιες λέξεις

έχει γαλήνη ο μυχός τούτου του κόλπου!

Μα σαν αλλάξει η γραφή ηχούν αλλιώς

Οι λέξεις και πονούν μοιχός και κόλπος.