Δροσινης 2

Δροσίνη Γεώργιος

(1859 -1951). Ήταν Έλληνας ποιητής, πεζογράφος και δημοσιογράφος.

Γεννήθηκε στην Αθήνα από γονείς Μεσολογγίτες. Η οικογένεια του Δροσίνη, εκτός από εύπορη, ήταν και γνωστή για τη συνεισφορά της στην Ελληνική Επανά-σταση του 1821.

Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μετεγράφηκε στη Φιλοσοφι-κή Σχολή μετά από σύσταση του Νικόλαου Πολίτη.

Το 1885 συνέχισε τις σπουδές του στην Ιστορία της Τέχνης στο εξωτερικό. Ανέ-λαβε το περιοδικό "Η Εστία", το οποίο μετέτρεψε σε καθημερινή εφημερίδα το 1894.

1914-1920. Διευθυντής του Τμήματος Γραμμάτων και Καλών Τεχνών του Υπουργείου Παιδείας.

Τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών από την ίδρυσή της το 1926.

Προτάθηκε για το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας που τελικά δεν πήρε.

Τα χαρακτηριστικά του έργου του

Η ποίησή του είναι ειδυλλιακή και χαρούμενη.

Μας το λέει ο ίδιος στην έμμετρη φιλοφρόνησή του προς τον Παλαμά: «Εσύ το ωραίο μέσα στα μεγάλα ζήτησες κι εγώ στα ταπεινά κι απορριμμένα»

Το πεζογραφικό του έργο έχει τα χαρακτηριστικά της ποίησής του: ωραίο, και απλό. Πηγές έμπνευσής του η ελληνική φύση και η λαϊκή παράδοση.

Πολλά από τα ποιήματά του μελοποιήθηκαν, όπως η «Αμαρτωλή», η «Ανθισμέ-νη αμυγδαλιά» κ.ά.

Το έργο του

Ο Δροσίνης, ο Παλαμάς, ο Πολέμης και ο Καμπάς αποτελούν την τετράδα, που υποστήριξε τη δημοτική γλώσσα .

Ποιητικές συλλογές: «Ιστοί αράχνης», «Σταλακτίτες», «Ειδύλλιο», «Αμάρα-ντα», «Γαλήνη», «Φωτερά σκοτάδια», «Πύρινη ρομφαία», «Αλκυονίδες» κ.ά.

Έργα πεζά: «Ο παράδοξος γάμος», «Παιδικά παραμύθια»

«Το βοτάνι της αγάπης» «Σκόρπια φύλλα της ζωής μου κ.ά.

Ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος

Μες στο πλατύ το πέλαγο καράβι ταξιδεύει

Τριγύρω νύχτα απλώνεται

και με το αγέρι, που ελαφρά τα κύματα χαϊδεύει,

το μπρίκι το άσπροφόρετο κουνιέται, αργοσαλεύει,

σαν νύφη, που όλο και λυγά και γλυκοκαμαρώνεται

Μα ξάφνου, σαν να κάρφωσε σ’ αμμουδιαστό ακρογιάλι

τις δυο του άγκυρες μαζί,

το μπρίκι στέκι και μπροστά στην πλώρη του προβάλλει

Γοργόνα θαλασσόβρεχτη με αγριωπό κεφάλι:

— Ο Βασιλιάς Αλέξανδρος απέθανε για ζει;

Βροντολογά το στόμα της και τα νερά αναδεύει

με την ψαρίσιο της ουρά,

και το γυναίκειο της αυτί απόκριση γυρεύει.

— Ο Βασιλιάς Αλέξανδρος στον κόσμο βασιλεύει,

ναύτης αποκρίνεται· ζωή να ’χης, Κυρά!

Αλίμονο αν της έλεγε πως είναι πεθαμένος

Από τα χρόνια τα παλιά!

Ευθύς την ίδια τη στιγμή ο ναύτης ο καημένος

μαζί με το καράβι του θα βούλιαζε πνιγμένος,

και η Γοργόνα θ’ άρχιζε να κλαίει το βασιλιά.

Μα τώρα, που έμαθε πως ζη, την όψη της αλλάζει

και μ’ ομορφιές στολίζεται.

Γίνεται κόρη λυγερή, στα κύματα πλαγιάζει,

με δυό ματάκια ολόγλυκα τριγύρω της κοιτάζει,

απ’ τα ξανθά της τα μαλλιά το πέλαγος φωτίζεται.

Το μπρίκι πάλι ξεκινά και σιγαλαρμενίζει

στη Θάλασσα την γαλανή.

Και η Γοργόνα στον αφρό σαν γλάρος φτερουγίζει,

λύρα κρατάει ολόχρυση και παίζοντας αρχίζει

να τραγουδή στο πέλαγος μ’ ουράνια φωνή!

Ανάλυση

Η τεχνική του ποιήματος

Ο στίχος είναι δεκαπεντασύλλαβος ιαμβικός, η ομοιοκαταληξία του μεικτή. και τεχνικά φροντισμένος .

Νοηματική ανάλυση

Σε λίγους φέγγει το άστρο της αθανασίας, λέει ο Κάλβος, ο καθένας είναι ελεύ-θερος να βαδίσει τη λεωφόρο των ωραίων προορισμών ή να ακολουθήσει την …μοι-ραία α(Α)τραπό.

Οι ωραίοι   παίρνουν αντίδωρο έπαινους και στεφάνια όταν προσφέρουν στο βωμό ιερές θυσίες για τον άνθρωπο

Αυτοί δίνουν ελπίδες στα όνειρα και γίνονται φυλακτά μας.

Ένα φυλακτό 33 χρόνων και Μέγα είναι και ο Αλέξανδρος..

Τέτοιοι άνθρωποι δημιουργούν μύθους, ιστορίες και είδωλα. Οι άνθρωποι ταυτίζονται μαζί τους γίνονται ένα και έτσι δεν πεθαίνουν ποτέ.

Γιατί όπως λέει ο   Μένανδρος – « μόλις ο ήλιος (της ζωής μας) δύσει, τότε, τη νύ-χτα, το αηδόνι λέει το τραγούδι του πιο γλυκά»

Δεν αφήνουν οι άνθρωποι να πεθάνει ένας νέος που προσπάθησε να τους ζω-γραφίσει ενωμένους.

Και, κυρίως, δεν τον αφήνει να πεθάνει ένας λαός που, πιασμένος από το θρύλο του, προσπαθεί να βρει παραμυθία στα σκοτάδια του.

Ο ναύτης είναι το σύμβολο της ελπίδας, ο λαμπαδηδρόμος που θα πάρει και θα μεταφέρει το μήνυμα. Είναι η ενεργός μνήμη που πρέπει να καταγράψει το επει-σόδιο, για να μείνει εκείνο στη μακρά μνήμη και η ελπίδα αναμμένη (για να θυμη-θούμε το μοντέλο επεξεργασίας πληροφοριών του νου, αγαπητέ αναγνώστη).

Η γοργόνα είναι ο έλεγχος της συνείδησης ενός έθνους που πρέπει να του δεί-χνει το μνημόνιο του χρέους του! (1)

Η θάλασσα είναι το απόκρυφο εργαστήρι που κρύβει το μεγάλο μυστικό.Είναι το άδυτο του ναού που φυλάσσεται το κρυφό κειμήλιο.

Ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος! λέει ο ποιητής, και όσο ζει ο Μεγαλέξανδρος θα θυμίζει ότι είμαστε ένας κρίκος μιας μακριάς αλυσίδας που κουβαλάει τα πατροπα-ράδοτα: τη γλώσσα μας, τη θρησκεία μας, τα ήθη και έθιμά μας και όλους τους προ-γόνους, κριτές και φύλακες τούτων των θησαυρών, που πρέπει να μείνουν αναλλοί-ωτοι, όχι επειδή είναι οι αληθινότεροι, οι ηθικότεροι, οι τελειότεροι, αλλά απλά επειδή είναι τα δικά μας, κειμήλια και παρακαταθήκες, που μας μεγάλωσαν και μας δίδαξαν και μας γεμίζουν νοσταλγία.

Η γοργόνα βέβαια ήταν….. επιεικής με τον ναύτη. Του έκανε απλές ερωτήσεις. «Ο Βασιλιάς Αλέξανδρος απέθανε για ζει;» είναι ερώτηση μνήμης, συγκλίνουσας σκέψης που δεν επιδέχεται δίφορες απαντήσεις

Τον ρώτησε για τον Αλέξανδρο και ο ναύτης ήταν ειλικρινής, αφού πιστεύει, και έτσι είναι, ότι τα έργα δίνουν ζωή στον άνθρωπο και όχι, απλά, η όρθιά του στάση.

Ο Αλέξανδρος ζει, αυτό είναι αλήθεια, αλλά πρέπει να συνειδητοποιήσουμε γιατί ζει εκείνος ακόμη. Μυριάδες μνήματα, λέει ο Κάλβος, αλλά επί ολίγων λάμπει το φως.

Από το 1821 έως το 1921 -για να πάρουμε ένα μικρό χρονικό διάστημα- είχαμε δεκάδες πρωθυπουργών, αλλά εσύ, όπως κι εγώ, καλέ μου αναγνώστη, θυμόμαστε δύο και αν είμαστε πιο προσεκτικοί τρεις. Ναι, μόνο τρεις!

Μια μαύρη γραμμή αγνώστων σβησμένων κεριών, οι άλλοι όλοι….

Χωρίς φως, χωρίς σπίθα, χωρίς καπνό, χωρίς όνομα.

Ένα κενό στη μνήμη μας!   Ένα μαύρο κενό! Σαν τιμωρία!

Ζει ο Αλέξανδρος; ρώτησε η γοργόνα και σαν πήρε την απάντηση, σιώπησε………

Δεν ξέρω αν σιώπησε η γοργόνα ή της έκλεισε το στόμα ο ποιητής…..

Πιστεύω ότι θα είχε έγνοια να μάθει τι κάναμε και με τη γλώσσα των προγόνων μας, και με τη θρησκεία τους, και με τα έθιμά τους, και με τους θεσμούς τους, αλλά, ίσως, στα «σεργιάνια» της στη θάλασσα, κάτι να είχε ακούσει και, σαν βασιλοπούλα, σαν Ελληνίδα, σαν ευγενής που είναι, δεν ήθελε να φέρει το ναύτη σε δύσκολη θέση.

Εσύ, τι λες, καλέ μου αναγνώστη;

Έφυγε λέει ο ποιητής, παίζοντας στη λύρα της μια μελωδία

Να, κάτι σαν το:

«Μεσ' του Αιγαίου τα νησιά Άγγελοι φτερουγίζουν

Και μέσα στο φτερούγισμα τριαντάφυλλα σκορπίζουν

Πλημμύρησε η θαλασσα από νότες και τριανταφυλλόφυλλα.

Και της γοργόνας τα μάτια από δάκρυα!

Για τα κρυφά τα ψέματα, για τις μισές αλήθειες !

(1). Στην παραπάνω φράση αλλά και σε πολλά σημεία των κειμένων τούτου του βιβλίου, υπογραμμίζουμε λέξεις ή τις γράφουμε έντονα ή με πλάγια γραφή ή ακόμη χρησιμοποιούμε σημεία στίξης, για να κάνουμε φανερό τα μήνυμα, τη νύξη, το συμ-βολισμό των λέξεων. Τούτο δεν βοηθάει την κριτική σκέψη και επί πλέον καταστρέ-φει την ομορφιά του συμβολισμού, γιατί δεσμεύει και ποδηγετεί τον αναγνώστη. Όταν το σύμβολο είναι αυτονόητο δεν είναι σύμβολο, είναι απλό «συνώνυμο». Ωστόσο δεν τα αποφεύγουμε αφενός επειδή θέλουμε σε τούτο το βιβλίο ο διδακτι-κός και παιδαγωγικός του ορίζοντας να είναι ορατός και πανοραματικός, για να φαίνεται από κάθε μεριά, αφετέρου επειδή πιστεύουμε ότι παρόλα αυτά αφήνουμε πολλές άλλες λέξεις με νύξεις και υπονοούμενα χωρίς διευκρινήσεις ή υπογραμμί-σεις για άσκηση κριτικής σκέψης.

Λίγα Λόγια

Καθημερινή ενημέρωση σε όλα τα θέματα που αφορούν την εκπαίδευση.

Με νέο υλικό και πρωτότυπες προτάσεις, στόχος μας είναι να ενημερώνει κάθε ενδιαφερόμενο και να βοηθάει καθένα που θέλει να ασκεί διδακτικό ή καθοδηγητικό έργο.

Google Maps

Στοιχεία Επικοινωνίας

Επικοινωνήστε