ΑΔΑΚΡΥΣ Ο ΔΙΑΣ ΑΝΑΧΩΡΗΣΕ και το προβλημα

4 Άδακρυς ο Δίας αναχώρησε

Στον Όλυμπο γίνεται μεγάλη γιορτή. Οργανώθηκε ένας έκτακτος καλλιτεχνικός διαγωνισμός.

Στην επιβλητική σάλα των θεϊκών εκδηλώσεων, τρία γλυπτά περιμένουν τον κριτή τους.

-Είναι όλα έτοιμα, Ερμή;

-Όλα, Δία μου!

-Ο μπουφές, η μουσική ,το πανώ;

-Όλα, Δία μου, η μόνη μου έννοια είναι τι να γράψω στο πανώ: πολιτιστικές ή πολιτισμικές εκδηλώσεις ή είναι το ίδιο;

-Όχι δεν είναι το ίδιο! Στις πολιτισμικές εκδηλώσεις θαυμάζουμε τον πολιτισμό, στις πολιτιστικές εκδηλώσεις διορθώνουμε τον πολιτισμό!

-Άρα, γράφω πολιτιστικές εκδηλώσεις, γιατί ο πολιτισμός μας δεν θέλει διόρθωμα;

-Ότι δεν διορθώνεται παλιώνει, Ερμή, εν πάσει περιπτώσει, το σωστό για την περίσταση είναι πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Η ώρα έφτασε. Ο κήρυκας ανήγγειλε το άνοιγμα των πυλών της αίθουσας.

Πολλοί καλεσμένοι έχουν καταφτάσει από παντού. Ο Όλυμπος κάνει «ανοίγματα» στην κοινωνία, από τότε που έμαθε ,ότι κάτι μάγοι ψάχνουν άλλο θεό!

Όλοι λάμπουν! Οικοδεσπότες και   εκλεκτοί επισκέπτες:   Θεές, θεοί, νύμφες με τουαλέτες, ημίθεοι, ήρωες, και ιερείς κρατώντας περγαμηνές με ύμνους!

Ανάμεσά τους και η Αφροδίτη με το βαθύ ντεκολτέ! Θροΐστηκε η αίθουσα ,σαν μπήκε μέσα, και ο Θάμυρις, ο λυράρης, σιγοτραγούδησε:

Τι λυγερή σαν περπατάς!

Τι λυγερή σαν γέρνεις!

Τι λυγερή όταν γελάς!

Τι λυγερή όταν φεύγεις!

Η Αφροδίτη μειδίασε και έσκυψε τα μάτια, με ταπεινή υπερηφάνεια.

Να και ο Απόλλωνας με τις μούσες! Έλαμπαν από φως και ζωντάνια. Μια γοητεία όλος ο Όλυμπος! Μια γοητεία, αλλά όλο αβεβαιότητα!

Τα μηνύματα που έρχονται από παντού είναι ανησυχητικά και ο Δίας αποφάσισε να κάνει μια επίδειξη πολιτισμού για να δείξει σε όσους τον αμφισβητούν ότι δεν βρίσκεται σε παρακμή.

Εδώ και πενήντα χρόνια, ήδη, από το 313μ.χ. υπάρχει διάταγμα των Ρωμαίων που επιτρέπει, δημοσίως, να αμφισβητούν τον Δία. Τώρα βρισκόμαστε στο 362 μ.Χ.

Σε τούτη την έκθεση έργων τέχνης παρουσιάζονται τρία αξιοθαύμαστα έργα επάνω σε ξύλινα βάθρα και περιμένουν την σωστή κρίση. Είναι όλα ίσα στην λαμπρότητα, ίσα και στο μέγεθος.

Το ένα είναι ένας ταύρος, που είναι έργο του Δία, και τον έφτιαξε «κατ’ εικόνα και ομοίωση» του ταύρου εκείνου που στη ράχη του η γηραιά ,τώρα, Ευρώπη έκανε ,τότε, τους περιπάτους των ηδέων αναμνήσεων στην εσπερία. Από τότε που ήταν νια ακόμη, ατακτούσε η Ευρώπη!.

Το άλλο είναι ένα «Δαιδαλώδες» κτήριο, έργο της Αθηνάς, όμοιο με το μελλοντικό Αρσάκειο. Έτσι φανταζόταν το σχολείο που βοηθάει, μια σεμνή και σοφή, σαν την ίδια, να ξεχνά μέσα στα βιβλία της, τις προσευχές και τα μη και μη που της επέβαλαν στον Παρθενώνα.

Το τρίτο είναι ένας άνθρωπος, έργο του δεξιοτέχνη Προμηθέα, ανώτερο ,σχεδόν, από τον έφηβο των Αντικυθήρων. Αυτό, τουλάχιστον, διέδιδε τούτος ο ανιδιοτελής φιλάνθρωπος ,που πίστευε ότι οι άνθρωποι είναι ανώτεροι των θεών!.

Και μήπως έχει άδικο! Ο θεός έφτιαξε τον άνθρωπο μια φορά, ο άνθρωπος συνέχεια φτιάχνει χιλιάδες θεούς!

Κριτής των θεϊκών τούτων έργων ορίστηκε ένας δύσκολος και ιδιόρρυθμος τεχνοκράτης του Ολύμπου, που δεν έβρισκε τίποτα χωρίς ψεγάδι. Είχε την φήμη αυστηρού. Είναι ο Μώμος! Ένας από τους μικρούς θεούς του ψόγου, της επίκρισης, της κατηγόριας.

Σαν ήρθε η ώρα της κρίσης, ο Μώμος πλησίασε και με ύφος βλοσυρό, σαν ορισμένων αξιολογητών, που πιστεύουν ότι, αν χαμογελάσουν, θα φανεί η άγνοια τους, που   είναι ίδια και όμοια με εκείνων που χαμογελούν από άγνοια.

Οι πρώτοι ξέρουν την άγνοια τους, οι δεύτεροι την αγνοούν. Ωστόσο οι δεύτεροι, ενδεχομένως, να κρίνουν σωστά από επιείκεια , οι πρώτοι ποτέ! Τα κενά τους τα γεμίζουν με αυστηρότητα! Είναι μια εύκολη γνώση!

Πήγε πρώτα στο έργο του Προμηθέα.

-Προμηθέα, του είπε, θα διαβάσεις ,κάποτε, ότι κάτι παιδαγωγοί, που λένε ότι μετράν τα μυαλά των ανθρώπων με ακρίβεια, βρήκαν ότι ο Αϊνστάιν δεν τα είχε τετρακόσια;

Έπρεπε να βάλεις το μυαλό του ανθρώπου, έξω από το κεφάλι, ώστε να φαίνονται οι στροφές που παίρνει, σαν λειτουργεί και να το μετράμε σωστά.

- Μα Μώμο μου, είπε δειλά ο Προμηθέας, και μέσα το κεφάλι να μένει κενό;

- Βεβαίως, του λέει ο Μώμος, τι θα άλλαζε!

-Γιατί το λες Μώμο μου;

-Κενά και κούφια δεν είναι σαν λένε ότι: την ομάδα τους, το κόμμα τους, τη θρησκεία τους, την πατρίδα τους, τα παιδιά τους, τους γονείς τους, κ.α. τα αγαπάνε επειδή είναι τα καλύτερα;

-Και που το παράλογο;

-Το σωστό, το μυαλωμένο θα ήταν αν έλεγαν ότι: η ομάδα τους, το κόμμα τους, η θρησκεία τους, η πατρίδα τους, τα παιδιά τους, οι γονείς τους, κ.α. είναι τα καλύτερα επειδή τα αγαπάνε;

-Τώρα που το λες, σαν να έχεις δίκαιο, Μώμε μου!

-Αφήνω το τερατώδες που θα γιορτάσουν, κάποτε, το αύριο σήμερα

-Δηλαδή;

-Τον ερχομό της τρίτης χιλιετίας –το μιλένιουμ ντε, μη με ακούν κιόλας, με τέτοια γλώσσα Ελληνική να δανείζομαι λέξεις- θα το γιορτάσουν ένα χρόνο πριν;

Τι θέλεις να πεις;

Προς το παρών τίποτα, θα τα μάθεις ,αν ζεις το 2000, που θα γιορτάζουν πριν την ώρα του την άφιξη της τρίτης χιλιετίας.

-Και ποιο το σωστό;

-Το 2001 !!!!!!!!!!

Μα είναι τόσο επιλήψιμο αυτό!

Επιλήψιμο όχι, αλλά απογοητευτικό όταν γίνεται από άγνοια!!!

Ο Προμηθέας συλλογιζόταν αυτά που άκουγε.

-Θέλεις και άλλα;

-Ο Προμηθέας βλέποντας αδιέξοδη την συζήτηση, έφερε πάλι το θέμα εκεί που νόμιζε ότι ο Μώμος σαφώς σφάλει.

- Αλλά, καλέ μου Μώμε , έξω τα μυαλά δεν θα πάρουν … αέρα.

-Και αυτό διορθώνεται, Προμηθέα, καπέλωσέ τους!

-Εγώ καρφώθηκα στον Καύκασο, για το καλό τους. Ποτέ δεν θα

καπελώσω τους ανθρώπους είπε ο Προμηθέας θυμωμένος.

-Αχ μωρέ Προμηθέα, λέει ο Μώμος, αν ήξερες τι φέσια τουρκικά και

ΕΥΡΩπαϊκά έχουν να φορέσουν οι Έλληνες δεν θα θύμωνες.

-Εγώ δεν είμαι ….θεός να ξέρω τα μελλούμενα ,είπε ο Προμηθέας!

Έκανε να πει κάτι, ο Μώμος, στο ειρωνικό σχόλιο του Προμηθέα, αλλά

σταμάτησε…… Πήγε στο επόμενο έργο!

-Αθηνά, της είπε, τι είναι αυτό, Διδακτήριο;

-Ναι! Μώμε, Παρθεναγωγείο! είπε σοβαρή -σοβαρή η Αθηνά.

-Και ποιοι θα σπουδάζουν εδώ, ρώτησε με απορία ο Μώμος;

-Οι παρθένες!

-Ποιες είναι αυτές;

-Η Αθηνά κοκκίνισε λίγο, κοίταξε λίγο αμήχανα και συνέχισε…

-Να, οι νεαρές γυναίκες που….

-Τι που Αθηνά; Θεά είσαι, πες το!

Στάθηκε λίγο και πιο θαρρετά είπε.

-Θα φοιτούν μόνο νεαρές κοπέλες που κρατούν ψηλά το μέτωπο τους!

- Την τιμή; Ρώτησε ο Μώμος.

-Δεν καταλαβαίνω τι μου λες; είπε κατακόκκινη η Αθηνά.

-Την  τιμή ,τα δίδακτρα που λέμε, είπε ο Μώμος τα κρατάτε ψηλά;

-Η Αθηνά ανάσανε με ανακούφιση. Είναι δωρεάν η παιδεία των Ελλήνων Μώμε, δεν το ξέρεις!

-Η παιδεία, ίσως, η παραπαιδεία όμως;

-Δεν υπάρχει παραπαιδεία!

-Με το πλευρό αυτό να κοιμάσαι! Είναι παντού κριμένη σαν τους χριστιανούς στις κατακόμβες.

-Άκουσε η Αθηνά, χριστιανούς και κατακόμβες και την έπιασε ζάλη!

-Εδώ τι είναι; Ρώτησε ο Μώμος, αλλάζοντας θέμα;

-Αίθουσες διδασκαλίας.

-Και εκεί δίπλα;

-Οι κοιτώνες για τον ύπνο.

-Καλά, στις αίθουσες διδασκαλίας τι θα κάνουν;

-Μώμε, αυτό που εννοείς είναι ύβρη!

-Αθηνά, είσαι εκτός θέματος!

-Άλλη παρατήρηση παρακαλώ; Ρώτησε, θιγμένη λίγο η Αθηνά.

-Αυτή η μεγάλη αίθουσα με τις βαριές κουρτίνες, σε τι θα χρησιμεύει;

-Είναι η βιβλιοθήκη . Εκεί θα διαβάζουν και θα μαθαίνουν!

-Οι άνθρωποι δεν διαβάζουν για να μάθουν, Αθηνά, αλλά για να επιβεβαιώσουν τα μαθημένα

-Αυτά λένε οι κυνικοί, συμφωνείς, θεός εσύ, με αυτούς;

-Τότε, σοφή μου, γιατί θα κάψουν τα βιβλία στην Αλεξάνδρεια;

-Μώμε, μη λες τέτοια, οι θεοί δεν αποκαλύπτουν τα μελλούμενα!

-Τότε λένε ψευτιές τα μαντεία!

Η Αθηνά, σιώπησε! Το Θράσος του ξεπέρασε τα κόσμια όρια.

Εδώ στον Όλυμπο να σου τα λένε declare! Έκανε μεταβολή και έφυγε ανήσυχη και θυμωμένη και ο Μώμος πήγε παρακάτω.

-Δία, του είπε, φαίνεται δεν παρακολουθείς τις μεταμοντέρνες εξελίξεις!

-Τι είναι αυτό! είπε έκπληκτος ο Δίας.

-Δεν έχεις ακούσει για τους μελλοντικούς καλλιτέχνες, τον Πικάσο, για παράδειγμα, που βάζουν τα αυτιά στη θέση της ουράς των ζώων;

-Αυτοί είναι αιθεροβάμονες! Εμείς οι θεοί, λέμε στη φύση πώς να είναι οι ταύροι:

-Θεός είσαι ,Δία, και μπορεί να κάνεις ότι θέλεις, αν έβαζες εσύ μάτια πάνω στα κέρατα του ταύρου, θα γινόταν τετραπέρατος με τέσσερα μάτια!

-Βρε, Μώμο, είπε ο Δίας φιλικά, μια και μιλούσε σε μικρό συνάδελφο, τέτοια κέρατα θα γίνουν περιζήτητα και από τους ανθρώπους ακόμα!

-Έ και συ Δία μου, τι πρόβλημα έχεις; Διατάζεις τον Ήφαιστο να φτιάξει ένα μοντέρνο κερατοποιείο!

-Μώμε, είσαι ανόητος! Αν ορίσω να φτιάχνει ο Ήφαιστος κέρατα, τότε ο Έρωτας τι θα κάνει;

-Τι δουλειά έχει ο έρωτας με τα κέρατα, αυτός μόνο να τρελαίνει τους ανθρώπους είναι καλούς.

-Και όταν τρελαίνονται, βρε βλακοδοχείο Μώμε, οι άνθρωποι, είπε, γεμάτος οργή, ο Δίας, τι κάνουν;

-Δεν ξέρω, Δια μου.

-Ξεράδια σου! Βάζουν κέρατα σε ξένα κεφάλια.

-Γιατί όχι στα δικά τους!

-Έχεις δει, βρε ανέραστε Μώμε, ερωτευμένο με κεφάλι;

Το σεξικό σχόλιο, «ανέραστε», έθιξε το αντριλίκι του Μώμου, τον έκανε «έξω φρενών»!

-Έχω δει ,είπε με θυμό ο Μώμος!

-Ποιον ρώτησε ο Δίας

-Εσένα, Δια, πολλές φορές!

Πότε και με ποια; Είπε ο Δίας και σείστηκε ο Όλυμπος!

Ως το Βελβεντο της Κοζάνης, ως τις Αγραπιδιές του Αμυνταίου, ως κάτω την Ανδραβίδα , την Πάτρα ,την Κέρκυρα και πέρα στη Λέρο, και στον Αυλώνα και στην Πύλο ακόμη, ακούστηκαν οι φωνές του!

Στην αίθουσα έπεσε νεκρική σιγή!!!!

-Πότε και με ποια; Βροντοφώναξε ξανά ο Δίας!

Ο Μώμος έχει προσβληθεί ,έχει εκτεθεί, έχει θυμώσει δεν κάνει πίσω!

Άρχισε μεγαλοφώνως να απαριθμεί ονόματα και να εκθέτει θνητές και θεές, απούσες και παρούσες!

-Σε έχω δει, Δία, κατά καιρούς με: Αίγινα, Αλκμήνη, Ανάγκη, Αντιόπη, Αστερία, Γαραμάντη, Δανάη, ΔήμητραΔιώνη, Ελάρα, Ηλέκτρα, Θάλεια, Θέμις, Ευρώπη, Ευρυνόμη, Ιώ, Καλλιστώ, Καλύκη, Κάρμη, Λάμια, Λητώ, Λήδα, Μαία, Μήτις, Μνημοσύνη, Νέμεσις, Νιόβη, Περσεφόνη, Πλουτώ, Πρωτογένηα, Σεμέλη, Ταϋγέτη, Ύβρης, Ώρα, και μια Νυμφη που δεν θυμάμαι το όνομα της.

Ο Δίας κοίταξε δεξιά, αριστερά και δυο βουλές ήρθαν στο νου του, ή να ρίξει κεραυνό επάνω του και να τον στείλει στα τάρταρα ή να αντιλογήσει μαζί του και να δικαιολογηθεί σε τόσο κόσμο μπροστά.

Διάλεξε την δεύτερη.

-Βρε παιδί μου, του είπε μαλακά, έχεις δει εσύ ή άλλος κανείς το Δια, με τα μάτια σου, να τρέχει ξοπίσω και να παρακαλεί όπως κάνουν οι ερωτευμένοι;

-Ξοπίσω όχι!

-Αλλά τι;

-Να ! Τα κορίτσια λένε ότι τρέχουν πίσω σου, σαν γίνεσαι την μια δροσιά, την άλλη κούκος ή ορτύκι, την παράλλη άνεμος, ταύρος, κεραυνός και άλλα, πόσα να πω τώρα!

-Κι αν τρέχουν πίσω μου, τι με αυτό;

-Με αυτό τίποτα ,μα σαν σε φτάσουν, μετά χάνεσαι και αυτές αρχίζουν να μετρούν τους μήνες.

Ο Δίας δίνει μια ευκαιρία στον Μώμο να τα μπαλώσει κάπως, να βγουν από το αδιέξοδο. Του λέει ,πάλι μαλακά, ενώ όλοι έχουν κομμένη την ανάσα.

-Είναι αλήθεια αυτό, Μώμε, που λένε ή το λένε γιατί έγινε καπνός ο φιλαράκος τους, που, αφού τους έταξε λαγούς με πετραχήλια, τις άφησε με κρυφή συντροφιά και τα φορτώνουν, τότε, όλα σε μένα τον μεγάθυμο θεό Δία;

-Δεν νομίζω, Δία μου!

-Το νομίζω, δεν σημαίνει αποχρώσα ένδειξη, είναι εικασία, είναι αποκύημα φαντασίας, είναι συκοφαντία! Φώναξε η Θέμις που πάντα υπερασπίζεται το δίκαιο των μεγάλων.

Τότε, ευθύς ο Άρης πάνοπλος διέταξε να εκκενωθεί η αίθουσα.

Είχαν βεβαιωθεί οι πάντες ότι ξένοι υποκινούν τον Μώμο!

Τα επακόλουθα εκθέτουν τον Όλυμπο, γιατί όλα έγιναν «εν θερμώ» και χωρίς δημοκρατικές διαδικασίες .

Ο Άρης ανέλαβε έκτακτες αρμοδιότητες και με τη διαδικασία του κατεπείγοντος ψηφίστηκε η αποπομπή του Μώμου από τον Όλυμπο και «κακήν κακώς» εστάλη οριστικά να ζει με τους κοινούς θνητούς στη γη.

Από τότε είναι ανάμεσά μας ο Μώμος ο στρυφνός, που έχει μπερδέψει την κρίση με την επίκριση και κάνει προπαγάνδα λέγοντας στους Έλληνες ότι το θέλημα των θεών είναι να μην δεχόμαστε κανένα έλεγχο.

Έτσι ίσως εξηγείται, γιατί στις ημέρες μας όλοι δηλώνουμε, ό,τι θέλουμε, όσα θέλουμε ,όπου θέλουμε, ξεπλένουμε ό,τι θέλουμε και καπνίζουμε όπου θέλουμε και ό,τι θέλουμε.

Μας παραπλάνησε ο Μώμος!

Τους μώμους φοβούνται οι άνθρωποι όχι τους άμωμους, Μώμε!

Μετά από αυτή την τροπή που πήραν τα πράγματα, ανταρσία την χαρακτήρισαν, ο Άρης ανέθεσε την κρίση των έργων σε δύο έμπιστους και υποτακτικούς του, τον Δείμο και τον Φόβο, τις αιχμές της φοβέρας του.

Αυτοί έδωσαν το χρυσό μετάλλιο στο Δία, το αργυρό στην Αθηνά και το Χάλκινο στον Προμηθέα.

Ο Δίας στενοχωρήθηκε με αυτή την εξέλιξη που πήραν τα πράγματα, αλλά όταν οι στρατοκράτες έχουν τον έλεγχο, δεν έχουν το θεό τους!

Κάποιος παραβρισκόμενος δημοσιογράφος, αργυρώνητος ισχυρίζονται πολύ, ονομαζόμενος Αίσωπος, υποβίβασε το γεγονός αυτό στο ρεπορτάζ, γράφοντας ότι είναι μύθευμα.

Πέρασαν λίγες μέρες και ο Δίας διέταξε τον Ερμή και τον Αίολο να πάρουν και τα τρία έργα και να τα πάνε να τα δωρίσουν στο Μαντείο των Δελφών.

Πέστε τους, εκεί κάτω, ότι τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά!

Ο Όλυμπος ανησυχεί!

Αλλαξοπιστούν συνεχώς οι άνθρωποι .Σε λίγους μήνες, να τους πείτε, ο Ιουλιανός θα στείλει δικούς του ανθρώπους να πάρουν χρησμό από την Πυθία.

Ας συλλογιστεί το μαντείο τι και πως θα το πει. Οι σταυροφόροι καραδοκούν για τα στραβοπατήματά μας.

Οι ιερείς, των Δελφών όταν είδαν τα έργα τα θαύμασαν και ευχαρίστησαν τους δωρητές. Αυτά τα τρία έργα είναι άριστα για το μουσείο μας, αλλά μας έχουν βάλει κόκκινες γραμμές ,οι ρωμαίοι για ιδιωτικοποιήσεις. Δεν θέλουν βωμούς, γιατί εκεί τεμπελιάζουμε λένε. Επειδή έχουμε στενότητα οικονομική και μας πιέζουν, θα πουλήσουμε σε ιδιώτες αυτά τα έργα και με τα χρήματα αυτά θα πληρώσουμε τα χρέη μας στους εταίρους μας ρωμαίους!

-Δεν μπορείτε να φτιάξετε και ένα βωμό στον Δία;.

Οι ιερείς κοιτάχτηκαν.

-Μην ανησυχείτε, θα κάνουμε λογιστικές παρατυπίες και θα φτιάξουμε και βωμό.

Ζήτησαν από τον Ερμή, που ήταν ο θεός του εμπορίου και τον Αίολο, που ήταν ο ταμίας των θεών, να εκτιμήσουν την αξία των τριών έργων και να αναλάβουν να τα πουλήσουν για λογαριασμό τους στις διεθνείς αγορές σε fundmanagers.

Οι Θεοί, τότε, όπως θα έχεις ακούσει, συζητούσαν με τους ανθρώπους και τους έμοιαζαν πολύ, Στο μόνο που διέφεραν από τους ανθρώπους ήταν ότι οι θεοί εκείνοι , έλεγαν ,όπως όλοι οι θεοί, ότι ήταν αθάνατοι.

Τώρα θα μου πείτε ,αφού πέθαναν;

Είναι αλήθεια και δεν είπαν κουβέντα για ανάσταση!

Βλέπετε αν και θεοί σοφοί δεν το προέβλεψαν αυτό!

Όταν βρέθηκαν μόνοι ο Ερμής και ο Αίολος είπαν: Ρε συ, εμείς έχουμε μεσάνυχτα στον Όλυμπο! Τούτου οι ιερείς, αφού πουλάνε τέτοια έργα καταλαβαίνουν ότι τελειώνουν οι μέρες τους και κοιτάνε να γεμίσουν την τσέπη τους τάλαντα!

Τέλος πάντων, ας τα αφήσουμε αυτά, είπαν οι δύο θεοί. Τώρα πρέπει να εκτιμήσουμε την αξία των τριών έργων. Μετά από σκέψεις, υπολογισμούς κατέληξαν στα εξής:

«Η αξία του «χρυσού» ταύρου , είπαν, είναι διπλάσια της αξίας του «Ασημένιου» σπιτιού . Η δε αξία του «Ασημένιου» σπιτιού είναι τριπλάσια της αξίας του «Χάλκινου» ανθρώπου.

-Πολύ ωραία τους είπαν οι ιερείς πηγαίνετε τώρα να τα πουλήσετε και αφού κρατήσετε το 10% , οδοιπορικά κ.τ.λ., να μας δώσετε τα υπόλοιπα χρήματα.

Οι δυο θεοί πήγαν κάτω μακριά, στην Αφρική. Εκεί βρήκαν έναν φοίνικα έμπορο, συλλέκτη και για τα τρία έργα πήραν αρκετά τάλαντα, Όχι, βέβαια διακόσια, περίπου, τάλαντα, που ζητούσαν αρχικά, αλλά πολύ λιγότερα.

-Τι λες, Αίολε, είπε ο Ερμής, να κρατήσουμε πρώτα την προμήθειά μας;

-Ναι, Ερμή , όπως άκουσες είναι 10%, είπε ο Αίολος.

Σύμφωνοι, αλλά ποιος θα το μάθει, αν κρατήσουμε κάτι παραπάνω;

Ο Αίολος , δίσταζε λίγο, αλλά συμφώνησε.

Ο Δίας , ψηλά από τον Όλυμπο είδε, ότι οι θεοί έχουν πάρει κακό δρόμο και άρχισε να αστράφτει, να βροντά και να φωνάζει.

-Γιατί; τους βροντοφώναξε!

-Έχεις δίκιο, Ζάνα μου είπε ο Ερμής. ( Ζάνα λέγανε, τότε, χαϊδευτικά το Δία, οι πολύ δικοί του)

-Ερμή!!! «Θεοί που κλέβουν τα ιερά ο κόσμος τους γκρεμίζει» τους είπε ο Δίας!

-Συγχώρα μας, Δία μου, είπαν και οι δύο θεοί.

-Συγχωρεμένοι, θα είμαστε σε λίγο όλοι, είπε με νόημα ο Δίας

Μετά από τέσσερεις μήνες που κράτησε το ταξίδι τους, πήγαινε έλα στην Αφρική, επέστρεψαν στους Δελφούς για να μοιράσουν στους ιερείς, δίκαια, πια, τα τάλαντα οι δύο Θεοί.

Έδωσαν στους ιερείς από έναν ακέραιο αριθμό ταλάντων ,για κάθε έργο ξεχωριστά, τους χαιρέτησαν και κίνησαν να γυρίσουν στον Όλυμπο.

Αλλά έξω από το μαντείο γινόταν χαλασμός! Υπήρχαν δύο μεγάλες συγκεντρώσεις!

Τι συγκεντρώσεις, λαοθάλασσες!

Ήταν αντιμέτωποι χιλιάδες οπαδοί και μάλωναν για το νόημα ενός χρησμού, οι μεν με τους δε.

Ήταν ο περίφημος χρησμός που είχε δοθεί στους απεσταλμένους του Ιουλιανού του αυτοκράτορα.

Να τι έγραφε ο χρησμός στην μαλλιαρή και στην καθαρεύουσα

«Είπατε τω βασιλεί,

χαμαί πέσε Δαίδαλος αυλά,

ουκέτι Φοίβος έχει καλύβαν,

ου μαντίδα δάφνην,

ου παγάν λαλεούσαν,

απέσβετο και λάλον ύδωρ»

«Να πείτε στον βασιλιά,

πως γκρεμίστηκε το περίτεχνο οίκημα (στους Δελφούς), και πια, ο Φοίβος, δεν έχει κατοικία

ούτε μαντική δάφνη,

ούτε πηγή που να μιλάει,

στέρεψε και το νερό που μιλούσε».

Φιλονικούν οι μεν, οι οπαδοί του Δία, με τους δε, τους οπαδούς του Χριστού, αν ο χρησμός αυτός είναι γνήσιος όπως έλεγαν οι χριστιανοί ή προϊόν εκβιασμού των χριστιανών, όπως έλεγαν οι εθνικοί.

Επικαλούνται διαφόρους λόγους:

Οι μεν επικριτές του μαντείου ,οι χριστιανοί, αυτοί που αμφισβητούν την ικανότητα του μαντείου να μαντεύει, να αποκαλύπτει, να προφητεύει, ισχυρίζονται ότι είναι γνήσιος ο χρησμός.

Αγνοούν, όμως, ότι έτσι, έμμεσα, παραδέχονται, με το να θεωρούν γνήσιο τον χρησμό, την ικανότητα του μαντείου να μαντέψει και μάλιστα με τόσο ποιητικά και εύηχα λόγια τον οριστικό θάνατό του!

Οι δε υποστηριχτές του μαντείου, οι εθνικοί, δηλώνουν ότι είχε τόση σοφία το μαντείο ,που αποκλείεται να είναι αυτή η απάντηση σε ένα ρομαντικό αυτοκράτορα, που δήλωνε Έλληνας, και ήθελε να το αναστήσει ξανά.

Αγνοούν, όμως, ότι έτσι, έμμεσα ακυρώνουν την σοφία του μαντείου, που θα είχε, ήδη, καταλάβει το τέλος του και το διατύπωσε με συγκινητικά λόγια στο βασιλιά, για να το καταλάβει αυτός και ο κόσμος.

Στην σκληρή αντιμαχία τους οι οπαδοί αντάλλασαν το μίσος τους, οι μεν με τους δε!

Τα κτυπήματα ολόιδια! Τα αντάλλασαν με μένος, οι μεν με τους δε.

Τέλος, αντάλλαξαν τα ονόματα των θεών τους, οι μεν με τους δε, για να αλληλοβρίζονται με τα θεϊκά ονόματα, οι μεν και οι δε.

Και ο Δίας στον Όλυμπο βλέποντας αυτά και γνωρίζοντας το ημιτόνιο του ήχου που ρίχνει την αυλαία, ετοίμασε αργά τα πράγματα του, όπως ταιριάζει σε παρόμοιες περιπτώσεις. Έκανε νεύμα στην Αφροδίτη να κλείσει λίγο το ντεκολτέ της και του Απόλλωνα να σβήσει τα φώτα. Δεν αρέσουν πια αυτά στους ανθρώπους τους είπε.

Ο Ποσειδώνας μακριά στον μεγάλο ωκεανό απειλούσε με τσουναμι να πνίξει όλο το κόσμο!

Ντροπή Ποσειδώνα, είπε ο Δίας, μην μουντζουρώσεις με τέτοιο επίλογο τον Όλυμπο. Κατέβασε την τρίαινα και έλα μαζί μας!

Έτσι του μίλησε ο ευγενής θεός!

Έφυγαν από τον Όλυμπο, αφού έκλεισε τελευταία η Εστία την πόρτα.

Και ο Δίας, Άδακρυς, τους οδήγησε εκεί που είχαν πάει και οι πριν από εκείνον, παλιοί θεοί!

Έτσι απλά αγαπητοί εσείς, οι μεν και οι δε.

Το Μαντείο πρέπει να ξέρουν, οι μεν και οι δε, γνώριζε ότι δεν είχε την αρωγή κανενός θεού. Ήταν ένα συγγνωστό ψέμα που επινόησαν οι άνθρωποι για να καλύψουν την ανάγκες των ανθρώπων να ακούσουν ένα παρήγορο λόγο, να ανοίξουν ένα παράθυρο στην αγωνία του αύριο.

Σε τι διαφέρει η Πυθία από κάθε προφητεύοντα; Σε τίποτα ως προς το ψέμα!

Το ψέμα όμως ,αγαπητοί εσείς, οι μεν και οι δε, έχει και ηθική διάσταση, όταν πρόθεση του είναι να λειτουργήσει σαν παραμυθία, σαν ελπίδα που πολλές φορές αυτό-εκπληρώνεται. Και την ηθική διάσταση του ψέματος την κρίνει μόνο ο ηθικός και έξυπνος νους.

Ο Σωκράτης στη δίκη του επικαλείται τον λόγο ενός χρησμού, γνωρίζοντας βέβαια, ότι δεν ήταν θεϊκός λόγος, αλλά λόγος ηθικών και έξυπνων ανθρώπων, όπως τέτοιος μπορεί, αγαπητοί εσείς, οι μεν και οι δε, να είναι και ο λόγος, ή η προφητεία ενός σύγχρονου γέροντα, που ασκήθηκε πολύ στην ηθική και κόπιασε για την σοφία.

Τέτοιοι άνθρωποι είναι μεγαλειώδεις και το μεγαλείο δεν μπορούν να το καταλάβουν οι οπαδοί, γιατί οι οπαδοί έχουν ατράνταχτες πεποιθήσεις και πληθωρικό συναισθηματισμό, που δεν τους βοηθάει να αγαπήσουν και οι μεν και οι δε.

Τα συναισθήματά μας, αγαπητοί εσείς, οι μεν και οι δε, δεν έχουν ανάγκη αποδείξεων. Μας προκύπτουν και τα αγαπάμε σαν αλήθειες. Τα συναισθήματα δεν επιδέχονται αντιπαραθέσεις και ούτε έχουν την ανάγκη αρωγής αυτόκλητων συνηγόρων, αγαπητοί εσείς, οι μεν και οι δε. Τα συναισθήματα μας τα αγαπάμε, αγαπητοί, εσείς και εμείς, οι μεν και οι δε, δεν τα εκθέτουμε στη λογική.

Αλλά μην ξεχνάτε, αγαπητοί εσείς, οι μεν και οι δε, ότι ,όταν αντιδικείτε , είστε δυο ολόιδιοι αντιθετικοί σύνδεσμοι, δύο τίποτα, δηλαδή, αν ο ένας από τους δυο σας λείψει.

Ελάτε αγαπητοί μου εσείς, οι μεν και οι δε, να ασκηθείτε στην ορθή κρίση λύνοντας το παραπάνω πρόβλημα.

Αγαπητοί μου εσείς, οι μεν και οι δε, ξέρετε, βέβαια, ότι τα μαθηματικά είναι η απαιτούμενη προπαίδεια, για να μάθει κάποιος να μην φιλονικεί αλλά να φιλοσοφεί.

Το αν είναι αληθινός ένας θεός, δεν είναι δική σας έννοια!

Δικοί σας έννοια είναι να λέτε ότι είναι καλός ο θεός!

Ξέρετε, βέβαια, ότι δεν υπάρχει άλλος αληθινός θεός έκτος από τον δικόν σας θεό.

Αλλά ,πρέπει να ξέρετε ότι και όλοι οι άλλοι θεοί, οι ψεύτικοι, που φτιάχτηκαν από ανθρώπους είναι καλοί, αφού τους έφτιαξαν οι άνθρωποι για το καλό τους!

Άλλωστε ο αληθινός θεός, ο δικός μας, σαν θεός, θα έχει το σκοπό του, φαίνεται, που αφήνει τόσους ψευτοθεούς να περνιούνται για αληθινοί και σίγουρα πονάει όταν βλέπει εμάς να βλέπουμε καλύτερα από αυτόν που μας έδωσε το φως.

Πηγαίνετε τώρα, και μηκέτι αμαρτάνετε.

Έχει σοφό σχέδιο ο θεός. Άλυτο, άπειρο. Άγνωστο, σαν το παρακάτω.


Αεί ο Θεός ο Μέγας

Γεωμετρεί.

Το κύκλου μήκος ίνα ορίση

διαμέτρω,

παρήγαγεν αριθμόν απέραντον,

καί όν, ΦΕΥ, ουδέποτε

όλον ΘΝΗΤΟΙ

θα εύρωσι.

Πάντοτε ο θεό ο μεγάλος

γεωμετρεί (σκέφτεται λογικά).

Για να ορίσει το μήκος του κύκλου,

με βάση την διάμετρό του,

έφτιαξε αριθμό απέραντο

και τον οποίο, δυστυχώς, ουδέποτε,

ολόκληρο, οι άνθρωποι

θα βρουν.

Π!


Λίγα Λόγια

Καθημερινή ενημέρωση σε όλα τα θέματα που αφορούν την εκπαίδευση.

Με νέο υλικό και πρωτότυπες προτάσεις, στόχος μας είναι να ενημερώνει κάθε ενδιαφερόμενο και να βοηθάει καθένα που θέλει να ασκεί διδακτικό ή καθοδηγητικό έργο.

Google Maps

Στοιχεία Επικοινωνίας

Επικοινωνήστε